ბოლო სითბო .

დღეს 31 აგვისტოა .ზაფხულის ბოლო დღე. ფაქტიურად ბოლოჯერ თბილა …

კარგი ზაფხული მქონდა,როგორც ყველას,ამასაც ჰქონდა თავისი ისტორიები..

არ მიყვარს ზაფხულის გაცილება,მაგრამ სამწუხაროდ დედამიწა ჩემს გამო გაჩერებას არ აპირებს ….

წინ ცივი და დატვირთული ზამთარი მელის. იმედია ყველაფერი კარგად ჩაივლის.

მალე გავა ეს წელიც…  მალე დადგება თბილი მაისიც…

სათქმელი ბევრი მაქვს ,მაგრამ თითების ვერ ვიმორჩილებ …

ნაყოფიერ წელს გისურვებთ ყველას.

მუდამ თქვენი მარიმგა!

11390047_938999066122868_4997217104638777582_n

გრემი…

290820132788

ეს ჩემი გრემის სახლია.

წლების მანძილზე,ის სამი ფანჯარა ,რომელიც მარცხნივ არის,მხოლოდ მაშინ იღებოდა,როდესაც მე ჩავდიოდი და ოთახში დალაგებას ვიწყებდი,სწორედ ამით იგებდნენ,რომ ”თბილისელი გოგო მარიკა ” ჩამოვიდა.

ეს ფოტო დაახლოებით 3-4 წლის წინ გადავიღე წამოსვლის წინ,მაშინ ვიცოდი,რომ ოდესმე ამ პოსტს დავწერდი,უფრო სწორედ მომიწევდა ამ პოსტის დაწერა.

გრემი ჩემი ბავშვობაა… აქ საუკეთესო წლები მაქვს გატარებული.მთელი წელი იმ იმედით ვიყავი,რომ აქ დავბრუნდებოდი და დაიწყებოდა ჩემი დასვენება. დღეებს ვითვლიდი როდის წავიდოდი გრემში,ბარგს 10 დღით ადრე ვალაგებდი და ყველას ვაგებინებდი მოვდივარ-თქო,ვინც ვიცოდი,რომ იქ მელოდებოდა.

გრემში მიმავალი,მანქანის სავარძელზე ვცქმუტავდი და საუკუნედ მეჩვენებოდა გზაში გატარებული 2 საათი. როგორც კი მთავარანგელოზის ეკლესიას  და გრემის ტრაფარეტს დავინახავდი ,ენაგადმოგდებული ძაღლივით ლამის ფანჯრიდან ვხტებოდი,ერთი სული მქონდა მანქანიდან გადმოვსულიყავი,სასწრაფოდ მივსალმებოდი ოჯახის წევრებს და გარეთ გავქცეულიყავი მეგობრების სანახავად…

დილიდან დაღამებამდე გარეთ ვიყავით ყველა,ჯოკერს ვთამაშობდით,ყავას ვსვავდით,ვჭორაობდით,ვბირჟაობდით,სიმინდებს ვიპარავდით,დაუღალავად დავდიოდით და ღმერთმა იცის რამდენ ჭიქა მზესუმზირას ვჭამდით …

მაშინ არავის არ გვქონდა სადარდებელი, ყველანი თავისუფლები და პატარები ვიყავით … ვაკეთებდით იმას რაც გვინდოდა და ვიცოდით,რომ ჩვენი უსაქმურობით არაფერი შავდებოდა…

სოფელში მცხოვრებ ჭორიკანა ბებოებზე მაშინ ნერვები გვეშლებოდა ყველას,განსაკუთებით მე : ” ჩამოვიდა ეს თბილისელი გოგო და გადარია სუყველა ” , ” ეგ აქ გასართობად მოდის და ჩვენ ყანაში საქმეები გვაქვს,გვიანობამდე ხარხარებენ და ვერ ვიძინებთ, თავხედი! ”  , ”რა ენაღვლება ,საქმე მაგას არ აქვს  ,გაერთობა და წავა თბილისში ,დატოვებს აქ ამ გადარეულ ბავშვებს  ” …  :)

და კიდევ უამრავ საშინელებებს ამბობდნენ ჩემზე და საშინლად განვიცდიდი მაშინ,მაგრამ ეხლა მხოლოდ მეცინება და ის მწარე სიტყვები მხოლოდ ტკბილ მოგონებებთან ასოცირდება ჩემთვის…

კარგი იყო მაშინ,ნამდვილად კარგი იყო … თამამად ვიტყვი,რომ ბავშვობის საუკეთესო წლები აქ მაქვს გატარებული. ყოველთვის თვალცრემლიანი ვტოვებდი გრემს იმ იმედით,რომ სულ მალე დავბრუნდებოდი და ყველა ის ადამიანი ადგილზე დამხვდებოდა, ვისაც მაშინ იქ ვტოვებდი და ვიცოდი,რომ ყველა აუცილებლად დამელოდებოდა….

მაშინ ბედნიერები ვიყავით,უსაქმურები,არანაირი ვალდებულებები არ გვქონდა და ვხალისობდით ყოველდღიურობით …

ივლისი მთავრდება და მე ჯერ კიდევ თბილისში ვარ ,ადრე მსგავსი რამ რომ მომხდარიყო ალბათ ჭკუიდან გადავიდოდი,გრემში როგორ არ უნდა ვყოფილიყავი?! ეხლა ყველაფერი შეიცვალა,არც მინდა თბილისიდან გასვლა,რომც მინდოდეს აზრი აღარ აქვს …

ყველანი გავიზარდეთ,ზოგი აბარებს,ზოგი მუშაობს, ზოგი გათხოვდა,ზოგი ბავშვებს უვლის ,ზოგი გალოთდა,ზოგი ნაადრევად დაბერდა და აღარ ”ებირჟავება ” ,ზოგი სახლს ალაგებს და სასეირნოდ აღარ სცალია… ყველას თავისი პრობლემები და სადარდებლები გვაქვს ,მართლა ვიღას სცხელა უსაქმურად წოწიალის და ბირჟაობის?!

გავიზარდეთ ყველა და ყველაფერი შეიცვალა…

ამ ფოტოს შემთხვევით გადავაწყდი და უცებ მომინდა გრემზე დამეწერა … მაგრამ რამდენიც არ უნდა ვწერო მაინც ვერ გადმოვცემ სიტყვებით იმას,თუ როგორი მაგარი იყო ჩემი ბავშვობის წლები გრემში…

ცუდია,როცა აცნობიერებ,რომ გაიზარდე და  იმას ვეღარ გააკეთებ რაც ასე ძალიან გიყვარდა წლების წინ… ეხლა უკვე დასერიოზულების დროა, ყველა სერიოზულ ნაბიჯებს ელოდება ჩვენგან.. იმედია მაქვს ყველას მოლოდინებს გავამართლებ….

რაც შეეხება გრემს,ალბათ წლების შემდეგ ეს ბავშვები აწ უკვე გაზრდილები ქმრებთან,ცოლებთან და შვილებთან ერთად შევიკრიბებით ისევ ჩემი სახლის წინ სკამზე,ზოგი მინდორზე წამოწვება და მოვყვებით ,თუ როგორი მაგარი ბავშვობა გვქონდა!

მუდამ თქვენი მარიმგა!

ისე ..

თითქმის ერთი თვე გავიდა მას შემდეგ რაც სკოლას,გამოცდებს,მასწავლებლებს ,სამსახურს და საგიჟეთს მოვრჩი …მთელი წელი ვოცნებობდი ამ უსაქმურობაზე.

დასვენებისგან დაღლილიც კი ვარ უკვე ,მაგრამ მახსენდება რა გამოვიარე ემოციურად და თითქოს ღმერთს ვებოდიშები უმადურობის გამო :)

მთელი დღე მძინავს,წიგნებს ვკითხულობ,ფილმებს ვუყურებ,ვუსაქმურობ..მივდივარ იქ სადაც მინდა და მოვდივარ როცა მინდა,არ ვფიქრობ,რომ დროში ვარ შეზღუდული ან სადმე მეჩქარება… ან თუნდაც რამე საქმე მაქვს დასამთავრებელი… ერთადერთი ჩემი საფიქრალი ის არის დღეს რა წავიკითხო,რომელ ფილმს ვუყურო და სად წავიდე…

ვისვენებ ..ჯერ-ჯერობით თბილისში..ცოტახანში დაქალთან ერთად სოფელში წავალ და იქ უფრო გემრიელად დავისვენებ …

ალბათ ამ უსაქმურობით არასდროს დავიღლები… შეიძლება ჩემი ჰობიც იყოს სახლში პიჯამოებით, თმა გაწეწილი ბოდიალი..

ამინდებმა შოკში ჩამაგდეს ,თუმცა იმდენად დამშვიდებული ვარ მგონი ნერვებს ვერაფერი მომიშლის … დღეს წვიმის ხმამ გამაღვიძა და საშინლად მესიამოვნა …

თუმცა ამ უსაქმურობას ერთი დიდი მინუსი აქვს : უამრავი დრო მაქვს ფიქრისთვის და ეს ცოტა არ იყოს არ მომწონს… ჭკვიანურ ფიქრს,რომ დავასრულებ მერე რაღაც სისულელეებზე ვფიქრობ და ხასიათი მიფუჭდება :)

დიდი ხანია მინდოდა პირადი პოსტის დაწერა,მიყვარს ზოგადად ჩემ თავზე წერა,ეს ხომ  პირადი ბლოგია.რატომღაც აქამდე ვერ მოვაღწიე… სხვისი პირადი პოსტების კითხვაც მიყვარს .. პოლიტიკაზე,შოუბიზნესზე,ამინდზე და მსგავს თემებზე ისედაც მილიონი ადამიანი წერს და საუბრობს და უკვე  ყელში ამოსული და გაცვეთილი თემების კიდევ და კიდევ გამეორება ცოტა არ იყოს უინტერესოა…

ეხლა ჩავუჯდები რამე ფილმს ვუყურებ …

ბედნიერ ზაფხულის დღეებს გისურვებთ !

პ.ს მეოთხე წელი ბლოგი მაქვს და სათაურის შერჩევა მაინც ვერ ვისწავლე :)

11692638_448753628639968_4894974085285213354_n

თვალები

ზოგს ადამიანი გარეგნობის გამო უყვარდება .

ზოგს ხასიათის გამო.

ზოგს ქცევების გამო..

ზოგი კარგად მღერის და ამიტომ იყვარებენ..

ზოგი კარგად ცეკვავს და ცეკვის პროცესში უყვარდებათ .

ზოგი კარგად წერს და იმიტომ.

ზოგი აწყობთ და იმიტომ ..

ხო,ზოგს კარგი მანქანა და ბევრი ფული აქვს და ამიტომ ”უყვართ ”

ყველაზე ძლიერი გრძნობის მოტანა კი თვალებს შეუძლიათ .დიახ,თვალებს…მგონი თვალები ადამიანის სხეულის ყველაზე ცოცხალი ნაწილია … მე ასე მგონია…

თვალები ყოველთვის იმას ამბობენ,რასაც სიტყვიერად ვერ ან არ გადმოცემთ … თვალებს არაფრის დამალვა არ შეუძლიათ .თითქოს ადამიანის სარკეა თვალები….

თუ ადამიანს თვალებში ჩახედავთ დაინახავთ ყველაზე მართალ და გულწრფელ ემოციას…

და კიდევ ზუსტად ვიცი,რომ თვალები  არასდროს ტყუიან,

არასდროს…

10409089_922893351087987_1187139643987045444_n

სიმშვიდე

ძალიან ბევრი რამის დაწერა მინდა ძალიან დიდი ხანია.

მინდა მოგიყვეთ როგორ გავუმკლავდი მეთერთმეტე კლასის  რვა გამოცდას.მინდა ყველა ემოცია გაგანდოთ ..

მინდა გითხრათ როგორ მენატრება წერა .

მინდა გითხრათ როგორ მიდის ჩემი არდადეგები და როგორი დასვენებული ვარ …

მინდა გითხრათ რა გეგმები მაქვს მომავალი  თვეების განმავლობაში.

მინდა მოგიყვეთ რა ხდება ჩემში …

ძალიან მინდა დავწერო,მაგრამ აზრებს თავს ვერ ვუყრი…

სადღაც წავიკითხე,ბედნიერების მთავარი ნიშანი ისაა,რომ არავისთვის არაფრის ახსნა არ გინდაო…. ხოდა წერის და ლაპარაკის უნარი წამერთვა.კვლავ ემოციებში ვარ ნახევრად კარგში,ნახევრად ცუდში…

ალბათ მალე გაივლის ჩემში ეს აჟიოტაჟი და კვლავ დავუბრუნდები აქაურობას.

ძალიან მიყვარხართ!

მუდამ თქვენი მარიმგა!

534122_454058981337096_2114659600_n

შემოლაწუნება.

მართალია, ცხოვრება კიბეა,რომელზეც ხან ავდივართ,ხან კი ჩამოვდივართ.

იშვიათად,მაგრამ მაინც დგება ისეთი მომენტები,როდესაც ძალიან დიდხანს გვიწევს ზევით სიარული და ეს იმდენად დიდი სტიმულია ჩვენთვის,რომ გვგონია ფრენასაც შევძლებთ .

სწორედ ასეთი მომენტებისთვის არის შემოლაწუნება საჭირო.მითუმეტეს ცხოვრებისგან.

ზოგჯერ ეს შემოლაწუნება ძალიან მტკივნეულია,მაგრამ სასარგებლოც არის,რადგან შესაძლოა ფრენის მცდელობისას ძირს დავენარცხოთ.

ხოდა მადლობელი ვარ ,რომ ცხოვრება და ადამიანები არასოდეს გვაძლევენ ძირს  დაბრეხვების უფლებას და ყოველთვის სახეში გვილაწუნებენ,მწარედ თუ ტკბილად არ აქვს მნიშნველობა.

ეს შემოლაწუნებები მახარებენ,რადგან მოდუნების საშუალება არ მეძლევა და  ვძლიერდები . ვძლიერდები და  ვიღიმი.. არ ვწუწუნებ,მადლობელი ვარ იმისთვის,რომ ჩემი ცხოვრება იმდენად საინტერესოა,რომ ხშირად მჭირდება თავი მაგრად მეჭიროს.

დიახ,სწორედ ტკივილი გვაძლიერებს და დედამიწაზე ცხოვრების ძალას გვმატებს ….

555337_257120567736412_1964075425_n

ჰარმონია საკუთარ თავთან

ბევრი ვიფიქრე და მივხვდი : იმისათვის,რომ ყველაფერი კარგად იყოს,საჭიროა საკუთარ თავთან ჰარმონია.

დიახ,ჰარმონია.

უნდა შევძლოთ საკუთარ თავში იმ ძალის პოვნა,რომელიც დაგვეხმარება უკეთესად ვიცხოვროთ .

ჩვენი თავის ჩვენთვითონ თუ არ გვესმის ,სხვა ვერ გაგვიგებს.ჩვენი თავი ჩვენ თუ არ გვიყვარს,სხვას საერთოდ არ ვეყვარებით.

ასევე უნდა ვისწავლოთ გაჩუმება ,რადგან ადამიანებს არ ესმით ჩვენი… ყველა იმას იგებს რაც უნდა. არ აქვს მნიშვნელობა ეს ადამიანი მეზობელი იქნება,ნათესავი,დაქალი თუ უბრალო ქუჩაში გამვლელი. შეიძლება ვფიქრობდეთ,რომ კარგ საქმეს ვაკეთებთ შედეგად კი მხოლოდ საყვედურები მივიღოთ.

მინდა იმ ძალის საკუთარ თავში პოვნა,რომელიც მაიძულებს  გავჩუმდე.

მინდა იმ ძალის საკუთარ თავში პოვნა,რომელიც დამეხმარება ეს რთული სწავლის პერიოდი გადავლახო.

მინდა მოთმინება ვისწავლო და მშვიდად გავყვე დინებას..

მინდა საკუთარი თავი დავაჯერო,რომ ყველაფერი კარგად იქნება .

უბრალოდ შეიძლება დედამიწა,სხვა რომელიმე პლანეტის ჯოჯოხეთი იყოს… რას გაიგებ )))

წარმატებებს გისურვებთ ყველას ცხოვრებაში ,პირველ რიგში საკუთარ თავს …

9762cf822731df0290d6ee46496988ce