სიმშვიდე

ძალიან ბევრი რამის დაწერა მინდა ძალიან დიდი ხანია.

მინდა მოგიყვეთ როგორ გავუმკლავდი მეთერთმეტე კლასის  რვა გამოცდას.მინდა ყველა ემოცია გაგანდოთ ..

მინდა გითხრათ როგორ მენატრება წერა .

მინდა გითხრათ როგორ მიდის ჩემი არდადეგები და როგორი დასვენებული ვარ …

მინდა გითხრათ რა გეგმები მაქვს მომავალი  თვეების განმავლობაში.

მინდა მოგიყვეთ რა ხდება ჩემში …

ძალიან მინდა დავწერო,მაგრამ აზრებს თავს ვერ ვუყრი…

სადღაც წავიკითხე,ბედნიერების მთავარი ნიშანი ისაა,რომ არავისთვის არაფრის ახსნა არ გინდაო…. ხოდა წერის და ლაპარაკის უნარი წამერთვა.კვლავ ემოციებში ვარ ნახევრად კარგში,ნახევრად ცუდში…

ალბათ მალე გაივლის ჩემში ეს აჟიოტაჟი და კვლავ დავუბრუნდები აქაურობას.

ძალიან მიყვარხართ!

მუდამ თქვენი მარიმგა!

534122_454058981337096_2114659600_n

შემოლაწუნება.

მართალია, ცხოვრება კიბეა,რომელზეც ხან ავდივართ,ხან კი ჩამოვდივართ.

იშვიათად,მაგრამ მაინც დგება ისეთი მომენტები,როდესაც ძალიან დიდხანს გვიწევს ზევით სიარული და ეს იმდენად დიდი სტიმულია ჩვენთვის,რომ გვგონია ფრენასაც შევძლებთ .

სწორედ ასეთი მომენტებისთვის არის შემოლაწუნება საჭირო.მითუმეტეს ცხოვრებისგან.

ზოგჯერ ეს შემოლაწუნება ძალიან მტკივნეულია,მაგრამ სასარგებლოც არის,რადგან შესაძლოა ფრენის მცდელობისას ძირს დავენარცხოთ.

ხოდა მადლობელი ვარ ,რომ ცხოვრება და ადამიანები არასოდეს გვაძლევენ ძირს  დაბრეხვების უფლებას და ყოველთვის სახეში გვილაწუნებენ,მწარედ თუ ტკბილად არ აქვს მნიშნველობა.

ეს შემოლაწუნებები მახარებენ,რადგან მოდუნების საშუალება არ მეძლევა და  ვძლიერდები . ვძლიერდები და  ვიღიმი.. არ ვწუწუნებ,მადლობელი ვარ იმისთვის,რომ ჩემი ცხოვრება იმდენად საინტერესოა,რომ ხშირად მჭირდება თავი მაგრად მეჭიროს.

დიახ,სწორედ ტკივილი გვაძლიერებს და დედამიწაზე ცხოვრების ძალას გვმატებს ….

555337_257120567736412_1964075425_n

ჰარმონია საკუთარ თავთან

ბევრი ვიფიქრე და მივხვდი : იმისათვის,რომ ყველაფერი კარგად იყოს,საჭიროა საკუთარ თავთან ჰარმონია.

დიახ,ჰარმონია.

უნდა შევძლოთ საკუთარ თავში იმ ძალის პოვნა,რომელიც დაგვეხმარება უკეთესად ვიცხოვროთ .

ჩვენი თავის ჩვენთვითონ თუ არ გვესმის ,სხვა ვერ გაგვიგებს.ჩვენი თავი ჩვენ თუ არ გვიყვარს,სხვას საერთოდ არ ვეყვარებით.

ასევე უნდა ვისწავლოთ გაჩუმება ,რადგან ადამიანებს არ ესმით ჩვენი… ყველა იმას იგებს რაც უნდა. არ აქვს მნიშვნელობა ეს ადამიანი მეზობელი იქნება,ნათესავი,დაქალი თუ უბრალო ქუჩაში გამვლელი. შეიძლება ვფიქრობდეთ,რომ კარგ საქმეს ვაკეთებთ შედეგად კი მხოლოდ საყვედურები მივიღოთ.

მინდა იმ ძალის საკუთარ თავში პოვნა,რომელიც მაიძულებს  გავჩუმდე.

მინდა იმ ძალის საკუთარ თავში პოვნა,რომელიც დამეხმარება ეს რთული სწავლის პერიოდი გადავლახო.

მინდა მოთმინება ვისწავლო და მშვიდად გავყვე დინებას..

მინდა საკუთარი თავი დავაჯერო,რომ ყველაფერი კარგად იქნება .

უბრალოდ შეიძლება დედამიწა,სხვა რომელიმე პლანეტის ჯოჯოხეთი იყოს… რას გაიგებ )))

წარმატებებს გისურვებთ ყველას ცხოვრებაში ,პირველ რიგში საკუთარ თავს …

9762cf822731df0290d6ee46496988ce

თანამედროვე ” მგზავრის წერილები ”

ამას წინათ 68 ნომერ სამარშუტო ტაქსში ვიჯექი და კოლმეურნეობაზე მივდიოდი. სამარშუტო ტაქსი ჩვეულებრისამებრ გატენილი იყო და ყოველი შეჩერებისას მგზავრების უკმაყოფილო შეძახილები ისმოდა :

– ” ცოტა ფრთხილად,ამხელა ქალი ფეხზე ვდგავარ ! ”

– ” რაღას უჩერებ,ხომ ხედავ ადგილი აღარ არის ” .

-”  თავზე დავისვათ ეს ხალხი?! ”

– ” ღმერთო,რას არ აკეთებენ 80 თეთრის გამო ” ..

ამ ფრაზების მოსმენა ძალიან მახალისებდა  ორი მიზეზის გამო :

1- მე ის იღბლიანი მგზავრი ვიყავი,რომელმაც დაჯდომა მოვასწარი .

2- არანაირი აზრი არ ჰქონდა  მგზავრების ჩხუბს,რადგან მძღოლი იქამდე გააგრძელებდა მგზავრების ამოყვანას,სანამდეც კარი დაკეტვას მოახერხებდა …

როგორც ყოველთვის ყურსასმენები მოვიმარჯვე  ხალხის მოსმენით დაღლილმა და ფანჯარაში დავიწყე ყურება .

გზად საცობი შეგვხვდა და ზუსტად 15 წუთი ვიყავით ავლაბარში გაჩერებულები . ამას კვლავ მოჰყვა მგზავრების წუწუნი და ჩხუბი. მძღოლი მათ არც უსმენდა ,ხელი ფანჯარაში ჰქონდა გადაყოფილი და მშვიდად აბოლებდა სიგარეტს,რის გამოც მორიგი შენიშვნები მიიღო :

– ” ეგ სიგარეტი მაინც გადააგდე, ისედაც იმდენნი ვართ,ჰაერი აღარ არის ”.

– ”მძღოლებს ,რომ ჰკითხო ფული არ გაქვთ,მაგ დასაწვავ სიგარეტს კარგად ყიდულობთ ” ..

ერთ-ერთმა მგზავრმა ვეღარ აიტანა გარშემო გაბატონებული ამაზრზენი სიტუაცია და ჩხუბით დატოვა იქაურობა … ჩასვლის წინ მძღოლიც მიაწყევდა თითქოს და  მისი ბრალი ყოფილიყოს,რომ  ქალაქში საცობებია….

რატომღაც დავინტერესდი ეს ქალი რას იზავდა , ყურსასმენები მოვიხსენი და თვალი გავაყოლე. როგორც კი სამარშუტო ტაქსიდან ჩავიდა,მაშინვე მოიჩხრიკა ჯიბეები,იქიდან  1 მუჭა ბილეთები ამოიღო და ძირს დაყარა …

ქალის ქმედებამ ახალგაზრდა ბიჭის ყურადღება მიიქცია,რომელიც მასთან ახლოს იდგა .ყმაწვილი მივიდი ქალთან,მისი დაყრილი ბილეთები მოხიკა,ქალს მიაწოდა და გაღიმებულმა უთხრა :

– აიღეთ ქალბატონო ბილეთები,დაგივარდათ …

-არ დამვარდნია _ წაეჩხუბა ქალი …

-როგორ არა ქალბატონო,დაგივარდათ . აბა იმდენად უკულტურო ხომ არ იქნებით,რომ თქვენი ქალაქი შეგნებულად დაანაგვიანოთ?

: ))

734681_337831552992454_1589349277_n

დაიჭირე წამი.

ალბათ ცხოვრებაში ერთხელ მაინც , ყველას გვითქვამს,რომ გვინდა წარსულში დაბრუნება. არ აქვს მნიშვნელობა ეს რაიმეს შესაცვლელად  გვჭირდება,თუ უბრალოდ ბედნიერი წამების ხელმეორედ განსაცდელად.

17 წლის ვარ და დღემდე ვაწარმოებ პირად დღიურს ,რომელშიც  ყოველ საღამოს მთელი დღის განმავლობაში კარგი თუ ცუდი ამბების ჩაწერა ჩვევად მექცა .. ბევრჯერ მითქვამს თქვენთვის იმის შესახებ,რომ დღიური ჩემთვის ის ნივთია,რომელსაც სულ თან დავატარებ . ძალიან ბევრჯერ შემიმჩნევია ირონიული ღიმილი იმ ადამიანების სახეზე,რომლებმაც იციან,რომ 17 წლის ვარ და კვლავ ვაწარმოებ პირად დღიურს : ) …

ეს ის საქმეა,რომელიც ძალიან მიყვარს და მომწონს…წერა… და სწორედ ამიტომ ჩემი  სამუშაო ადგილის ერთ უჯრას ჩემი პირადი დღიურები იკავებს . მიყვარს წერის პროცესი,ემოციებისგან ვიცლები.. ალბათ იტყვით,ბლოგზე წერე ,ვინმე მაინც წაიკითხავსო . რაც არ უნდა ანტი თანამედროვე იყოს ჩემი მოსაზრება,მაინც კალამი და ფურცლები მირჩევნია კლავიატურას.

ძალიან მსიამოვნებს,როდესაც  4 წლის წინანდელ ჩანაწერებს ვკითხულობ , ყოველი წაკითხვის შემდეგ ახალ-ახალი ემოციებით ვივსები .. ვიხსენებ იმას, რაც აღარ მახსოვდა. მიხარია,რომ იმჟამინდელი პრობლემა დღეს უკვე ღიმილის უფლებას მაძლევს . ბედნიერ წუთებში დაწერილი ჩანაწერების კითხვა ორმაგად მაბედნიერებს …

მიყვარს ფოტოების გადაღება . ძალიან მიყვარს წამის დაჭერა და მისი გაჩერება .იმიტომ,რომ ეს გაჩერებული კადრია. სწორედ ამ განხრით დავიწყე პირველი სამსახური ზაალ სულაკაურის სამხატვრო სტუდიაში .

არ ვამბობ,რომ ჩემი მომავალი ფოტოგრაფობას დაუკავშირდება,მაგრამ ერთი რამ ზუსტად ვიცი: მე ვიქნები ის მოხუცი,რომელიც გულზე დაკიდებული ფოტოაპარატით ივლის ყველგან და ყოველთვის :)

როდესაც ფოტოებს ვათვალიერებ გარე სამყაროს ვეთიშები და მთელი ჩემი არსებით ვვარდები წარსულში …

მიყვარს წარსულში ქექვა ..არა იმიტომ,რომ იქ რამე დამრჩა. არა … უბრალოდ წარსული ყოველთვის ტკბილია, რაც დრო გადის უფრო და უფრო ტკბილდება.. დრო ყველაფრის მკურნალია და მწარე მოგონებებიც დროთა განმავლობაში სასიამოვნო მოგონებად  იქცევიან  ხოლმე .

დრო ყველაფრის მკურნალია… სულ მეცინებოდა ამ ფრაზაზე,მაგრამ ახლა მივხვდი,რომ მართალია.

უბრალოდ დროს დრო უნდა მივცეთ ….

1504065_705361682829562_862793267_n

გიჟი მარტი

დილით თვალებს ეთამაშები,ხან ერთს გაახელ,ხან მეორეს.. შემდეგ ხვდები,რომ ადგომა აუცილებელია და ეწინააღმდეგები შენს უდიდეს სურვილს,დახუჭო თვალები ,საბანში გაეხვიო და ძილი ტკბილად გააგრძელო …

ფანჯრიდან გარეთ იხედები და  ვერ გაგიგია წვიმს,თოვს და სეტყვა მოდის… მოთმინებით ჩაისუნთქავ ჰაერს და გაიფიქრებ : გიჟი მარტი …

აჩქარებული კადრებით იცმევ ,თმას ივარცხნი ,სარკესთან მიდიხარ და თავი წესრიგში მოგყავს რამდენადაც ეს წამებშია შესაძლებელი ,დილის 8 საათზე. შემდეგ  კარებთან სწრაფად დალეული ყავა ,დამწვარი პირი და გარეთ გადიხარ …

კაპიშონს წამოიფარებ და დაღვრემილი სახით ცდილობ რაც შეიძლება მალე მიხვიდე ტრანსპორტამდე ,რაც შეიძლება ნაკლებად სველი. მითუმეტეს თუ ქოლგის ფუნქცია წლებია დავიწყებული გაქვს ….გარშემო იხედები და ვერ გაგიგია წვიმს,თოვს თუ სეტყვა მოდის… აბა გაზაფხულიაო?!

სკოლაში ერთი და იგივე სახეები ,ერთი და იგივე თემები … ფანჯრიდან იხედები და ვერ გაგიგია წვიმს ,თოვს თუ სეტყვა მოდის.

სკოლიდან მორბიხარ ,რადგან ინგლისურამდე ორი ლუკმით მაინც გინდა წახემსება. უცებ გამოცვლა, 2 ყლუპი ყავა ( ისევ კარებში დალეული ) და კვლავ ამინდი . ვერ გაგიგია წვიმს ,თოვს თუ სეტყვა მოდის…

სახლში ბრუნდები და ერთადერთი რაც თავში გიტრიალებს ისაა,რომ როგორც კი მიხვალ ,მაშინვე  დაიძინებ … მაგრამ მეორე ხმა არ გაძლევს ბედნიერი  ოცნების უფლებას და გახსენებს,რომ შემდეგი დღისთვის სამეცადინო თავზე გაყრია …

სახლში მოდიხარ და ეგრევე ლოგინში ”ეგდები ” .. ვერ იძინებ,რადგან იცი ღამის გათენება მოგიწევს წიგნებთან … გატეხილი ძილი (და არა გული ) ყავა და წიგნები …

შემდეგ შენს საყვარელ  დივანზე კალათდები და ახალი პოსტის ფანჯარას ხსნი.. ფიქრობ,ვის რაში აინტერესებს შენი გიჟური დღე ამ გიჟი მარტის, გიჟურ დღეს… მიზანი თქვენი ინტერესი არ არის ,მიზანი გამოფხიზლებაა.

3 თვეში  8 გამოცდა გაქვს ჩასაბარებელი და  გაგიჟებს ფიქრი იმაზე,რომ სულ ცოტახანში ახლანდელი საგიჟეთი გაორმაგდება…

” ლიჟბი ჩავაბარო ”

” ლიჟბი აქედან წავიდე ”

ვიცი,ნასწავლი მაქვს რამდენი გამოიარეს ჩვენმა მეფეებზე,რომ აქამდე მოვსულიყავით ,მაგრამ მაინც ” ლიჟბი აქედან წავიდე ” … რა ვქნა , არ ვარ პატრიოტი …

პოსტი გადავათვალიერე , იმდენად მეძინება,რომ აღარც მეღიმება .. თავში ერთმა აზრმა გაიელვა,რომელიც ზუსტად 5 დღეა არ მასვენებს და კვლავ ვცადე ამ აზრის ( და აზრის ადრესატის) დავიწყება ….

გარეთ ვიხედები, ვერ გამიგია წვიმს,თოვს და სეტყვა მოდის …

” ოხ, ეს გიჟი მარტი ”

აბა,გაზაფხულიაო?!

1469996_1738730356353034_3184037115834462163_n

” მამიკო ”

გეგა  19 წლის იყო .ძალიან კარგი გარეგნობა და მანერები ჰქონდა. ილიას უნივერსიტეტის მეორე კურსელი იყო.გოგოების ყურადღება არასდროს აკლდა, განსაკუთრებით მას შემდეგ რაც  ”მამიკომ” ახალი მანქანა უყიდა.

სწავლით დიდად თავს არასდროს იკლავდა.სკოლაში ”მამიკო”-ს გავლენით  ყველა პატივისცემით ეპყრობოდა და გოგონების ყურადღებასთან ერთად არც ნიშნებთან დაკავშირებით ჰქონია ოდესმე პრობლემა.

გეგას ”მამიკო ” საკმაოდ გავლენიანი პიროვნება იყო.უამრავი ბიზნესის მმართველი იყო .

ჩვენი მეორე კურსელი გეგა  უნივერსიტეტში ყველაზე ”მაგარ ტიპად ” იყო აღიარებული  .ამბობდა,რომ მას ცხოვრებამ უბოძა ის,რისი მიღწევისთვისაც მისი თანატოლები იბრძოდნენ და არ აპირებდა ისედაც ხანმოკლე ცხოვრება ფუჭად სწავლაში და მუშაობაში დაეხარჯა .

უდარდელი ცხოვრება ჰქონდა გეგას. ხან წყნეთის აგარაკზე აყავდა  მეგობრები და მასპინძლობდა მათ,ხან ზღვის ულამაზეს  ”ბაითში ტუსაობდა” მათთან ერთად .

არასდროს არაფერზე არ ნერვიულობდა. ყოველთვის ყველაფერი მოგვარებული იყო.საერთოდ პრობლემა რა იყო არ იცოდა. მისი ”მამიკო” თვლიდა რომ გეგა  ჯერ პატარა იყო პრობლემებისთვის და ყველაფერს თავის თავზე იღებდა.

გეგას ყველა მინდას ფასი და ძალა ჰქონდა ყველგან ,ყველასთან ყოველთვის . როდესაც ეკითხებოდნენ მომავალში თავის რჩენას რითი აპირებდა პასუხობდა,რომ ”მამიკო”-ს რომელიმე ბიზნესს ჩაუდგებოდა სათავეში . ყველას ეცინებოდა,მაგრამ პირში არავინ ეუბნებოდა,რომ  ბიზნესის მართვას განათლება სჭირდებოდა…

გეგას ბებია ყოველთვის ეუბნებოდა გეგას ”მამიკო”-ს :

– ”ასე ნუ ათამამებ .მერე რა,რომ უდედოს იზრდება.მერე რა ,რომ  7 წლის ნანატრი შვილია. უნდა გამოცადოს ცხოვრებისეული ტკივილები და პრობლემების გადაჭრა უნდა ისწავლოს.  სულ თვალებში არ უნდა გიყურებდეს..ასე კაცად ვერ ჩამოყალიბდება. მუდამ სხვის იმედზე იქნება და ყოველთვის ვიღაცაზე იქნება დამოკიდებული.  უნდა იბრძოლოს იმისთვის,რომ შედეგის  ფასი გაიგოს. უნდა იმუშაოს და გაიგებს რის ფასად მოდის ფული,სახლები,აგარაკები,მანქანები ,კარგი ტანსაცმელი და გემრიელი საჭმელი. თვითონ უნდა მიაღწიოს რამეს და მხოლოდ იმიტომ არ უნდა სცენ პატივი,რომ ის შენი შვილია. ”

ამ დარიგებას გეგას ”მამიკო” ყურდ არ უგდებდა, თვითონ გეგასაც  ბევრჯერ მოუკრავს ყური ბებოს ”ლაყბობისთვის ” .გასცინებია და უფიქრია,დაბერდა ბებია და სისულელეებს ლაპარაკობსო …

დიდ სახლში ,რომელში ცხოვრებაზეც ძალიან ბევრი ოცნებობდა, მხოლოდ  ბებერი, ლაყბობის მოყვარული ბებია ხედავდა ”მამიკოს ” გარეშე დარჩენილი გეგას მომავალს …

69240_506188832757961_441028534_n

პ.ს პოსტი დაწერილია  ქართულის გაკვეთილისთვის .. თემა : ”სტუმრად თანამედროვე ლუარსაბთან ” .