მარიკას

ძალიან ცოტა ადამიანმა იცის ,რომ სინამდვილეში მარიკა მქვია .

საკმაოდ პატარა ვიყავი ,იმ მომენტში ჩემთვის მნიშვნელოვანმა ადამიანმა ,ხუმრობით მითხრა, ისე გადმომიგდო, ეს კა რა არის,მარი ჯობიაო და მეც პატარა და სულელმა მაშინვე შევიძულე ჩემი სახელი .

მას შემდეგ ბევრი დრო გავიდა, ის ადამიანიც გაქრა,რა თქმა უნდა  გაქრა ,მე კი დავრჩი ჩემი ნამდვილი ნაწილის- კას გარეშე .

ისე გავაგრძელე მარის სახელით ცხოვრება ,ვერც მივხვდი … მხოლოდ ძალიან ახლობელი ადამიანები მეძახიან მარიკას, ისინი,ვინც ბავშვობიდან მიცნობენ . არავის არ ვეცნობოდი ჩემი ნამდვილი სახელით , ყველას მარის ვაცნობდი,ჩემთვისაც უცნობ მარის …

მერე შემთხვევით მარიმგა გავხდი . ბლოგს ვაკეთებდი,ყველა სახელი დაკავებული იყო,ბევრი ფიქრი დამეზარა და ჩემს სახელს, ჩემი გვარის პირველი ასოები მივაბი და მარიმგა მივიღე.

ბოლო პერიოდია ბევრს ვფიქრობ ამ ამბავზე. ადამიანები შემოდიან ჩვენს ცხოვრებაში , რაღაცებს გვილაგებენ,რაღაცებს გვირევენ, რაღაცებს გვიტოვებენ,რაღაცები მიაქვთ და მიდიან . მიდიან და ჩვენ თუ ვერ შევძელით საკუთარი თავის დაჭერა ,შეცვლილებს გვტოვებენ . ყოველი ასეთი მოსვლის და წასვლის შემდეგ , სხვა ადამიანები ვხდებით და ეს კარგია თუ ცუდია არ ვიცი .

ძალიან მინდა მარიკასთან ლაპარაკი შემეძლოს. იმ პატარა ,სულელ, გამოუცდელ,დამჯერ და ამყოლ მარიკასთან ლაპარაკის საშუალება ,რომ მქონდეს,ძალიან ბევრ რამეს ვეტყოდი .

ვეტყოდი,რომ არავის და არაფრის გამო არ უნდა შეიცვალოს,თორემ ერთ მშვენიერ დღეს გაიღვიძებს და საკუთარ თავს ვეღარ იცნობს .

ვეტყოდი ,რომ სამუდამოდ არავინ და არაფერი არ რჩება ჩვენთან და ამიტომ , ემოციები და გრძნობები მოთოკოს,თორემ წასული ადამიანების ტკივილი დაანგრევს .

ვეტყოდი,რომ მის ცხოვრებაში მომხდარი ყოველი ბედნიერი წუთი და ადამიანი  დააფასოს .არ დაჯდეს კმაყოფილი და არ იფიქროს ,რომ ეს ყველაფერი დაიმსახურა და იმიტომ ხდება , არ იფიქროს ,რომ ეს სამუდამოა.

გავაფრთხილებდი მარიკას, აუცილებლად გავაფრთხილებდი, სიამაყე და თვითკმაყოფილი გამომეტყველება მოიშოროს,თორემ ინანებს, მწარედ ინანებს .

ნუ ფიქრობს ამდენს, ნუ გეგმავს ყველაფერს , ნუ გონია ,რომ მისი ცხოვრება მის ხელშია, მასზეა დამოკიდებული, ასე არ არის მარიკა ,ცხოვრება თავისით ალაგებს და ურევს რაღაცებს .. ისეთ ადგილას გადაგისვრის,ისეთ ვინმესთან  მიგიყვანს ,შენი ცხოვრება შენთვითონ გაგაოცებს .

ნელ-ნელა მიყევი დღეებს მარიკა, არაფერში არ გჭირდება ეს ბრძოლები და მტკიცებები ,რაღაც სისულელეების დამტკიცება ვიღაც სულელებისთვის არაფერს არ მოგიტანს …

რაღაცები თავისით ლაგდება ,ვიღაცები თავისით მოდიან თუ კი იმსახურებ .

და კიდევ ,

მარიკა, იცოდე, ყველაზე მნიშვნელოვანი ამბები შენს ცხოვრებაში ,დაუგეგმავად და მოულოდნელად მოხდება .

ამიტომ მოეშვი მარიკა,მოეშვი ) .

webcam-toy-photo65

 

 

 

Advertisements

შეყვარებამდე

 

ვერასდროს ვერ წარმოიდგენ ,რომ ასეთი გახდები,სანამ არ შეგიყვარდება.არ შეგიყვარდება ტკივილამდე,ტირილამდე, სუნთქვის შეკვრამდე,თმების დაგლეჯვამდე,სულის ტკივილამდე,სიკვდილამდე…

სანამ ასე არ შეგიყვარდება,ვერ წარმოიდგენ ,რომ შეგიძლია ასეთი გახდე.თან ისეთი სუსტი და ბანალური,რომ ფილმის გამო იტირო,თან ისეთი ძლიერი,რომ ტყვიას გადაუდგე საყვარელი ადამიანის გამო .

სანამ არ შეგიყვარდება ,ვერ ხვდები რა შინაარს ატარებს სიტყვა ”მჭირდები ” .. გგონია,რომ არსებობისთვის მხოლოდ ჰაერი ,წყალი და საკვები გჭირდება. მერე გიყვარდება და ყველაფერი საჭირო აზრს კარგავს .გიყვარდება და სამყარო თავდაყირა დგება ,ან თავის სწორ მდგომარეობას უბრუნდება, არავინ იცის … არავინ იცის სამყაროსთან ერთად შენც თავდაყირა დგები თუ ლაგდები …..

შეგიყვარდება და ყველაფერი მნიშვნელობას კარგავს , გარდა ერთისა : გრძნობდე სახუტებისას მის გული ცემას …

ხო ,ასეთი სუსტი ხდები.

ჩვეულებრივი,

ბანალური .

სამყარო მის გარეშე ცარიელია, არაფრის მომცემი,უიმედო და უსინათლო.მხოლოდ ის გაძლებინებს ,რომ იცი,ერთ ჰაერს სუნთქავთ ,იცი ერთ სამყაროში ხართ , ერთი მზის ამოსვლას და შემდეგ მის ჩასვლას უყურებთ .ამ დროს მანძილი არაფერია,საერთოდ არაფერი .

იცი,რომ მომენტებში  თქვენი ფიქრები ერთმანეთთან იკვეთებიან . გრძნობ ,როცა შენზე ფიქრობს. იცი ,რომ ეს არარეალურია,სასაცილოა,მაგრამ ასეა… ამას გრძნობ,მთელი არსებით ,მთელი სხეულით,მთელი გონებით გრძნობ.

შეგიყვარდება ადამიანი და ყველაფერი უმნიშვნელო ხდება.

შეგიყვარდება და ხვდები,რომ არ არსებობენ მეორე ნახევრები : მის გარეშე ნახევარი კი არა ,საერთოდ არაფერი არ ხარ დარჩენილი. არ არსებობს ორი ნახევარი,ერთი მთლიანობა არსებობს … ან ხარ, ან არ ხარ ….

შეგიყვარდება და ხვდები,რომ სიყვარული ბრმა არ არის. ყველაფერს ხედავ , ყველაფერი გესმის,მაგრამ არ გადარდებს . ყველა თავისი ნაკლით,შეცდომით ,სისუსტით ყველაფრით გჭირდება .

მის გარეშე გგონია,რომ ცალი ფილტვით სუნთქავ , ცალი ფეხით დადიხარ …გგონია ,რომ სიბნელეში  და სიჩუმეში არსებობ,გარშემო ხმაურია,მაგრამ მისი ხმა არ გესმის და ამიტომ ,ყოველი ხმაური აუტანელი სიჩუმე ხდება შენთვის ….

შეგიყვარდება და ვეღარ ამჩნევ რა დღეა,რა რიცხვია, რომელი წელი და თვეა,რომელი სეზონია,ვეღარ ხვდები როდის ღამდება და როდის თენდება .

შეგიყვარდება და სიცოცხლესთან ერთად სიკვდილს ეცნობი.

შეგიყვარდება და მზად ხარ ყველა და ყველაფერი დათმო ,შენი თავის ჩათვლით , ოღონდ დაინახო და მისი ხმა გაიგონო .

ხო.

სანამ არ შეგიყვარდება ვერ წარმოიდგენ,რომ შეგიძლია ასეთი სუსტი,ბანალური და ჩვეულებრივი გახდე .

ვერაფრით ვერ წარმოიდგენ.

ზიხარ და შენი თავის გიკვირს .

გიკვირს ,რომ შეძელი.

გიკვირს ,რომ მოახერხე …

22141108_1362729700491401_980478438145689533_n

#პრინცესაგოგონები

არსებობენ პრინცესა გოგონები .

ოღონდ ,გარეგნულად პრინცესები არა .

არ ვგულისხმობ ქერა თმიან, ცისფერთვალება ,თხელ და მაღალ გოგონებს .

არა .

შინაგანად პრინცესა გოგონებს ვგულისხმობ . დიახ, შინაგანად პრინცესა გოგონებს . მინდა მათზე დავწერო . ბევრს ვლაპარაკობ და ვფიქრობ ბოლო დროს ასეთ გოგონებზე.ამ პრინცესა გოგონებს ,შინაგანად პრინცესა გოგონებს მინდა ვუთხრა ,როგორ მშურს ხოლმე მათი .

ეს გოგონები ღამეებს ფიქრში არ ატარებენ . მეორე დღეს უძილობით ამოშავებული თვალებით ,ფერდაკარგულები არ იღვიძებენ .

ეს გოგონები ღამე კი არა , დღეც არც ფიქრობენ . დღე კი არა ,  საერთოდ არასდროს არ ფიქრობენ . ცხოვრების დინებას მიყვებიან მშვიდად, პრინცესულად,დაუფიქრებლად. ვერც გაამტყუნებ . არ სჭირდებათ ბევრი ფიქრი . ამ გოგონებმა დარდი არ იციან რა არის .არც შეცდომების შესახებ სმენიათ რამე. განა იმიტომ,რომ არ უშვებენ შეცდომებს,უშვებენ , მაგრამ ვერ ხვდებიან .შესაბამისად არ იციან რა მწარეა მათი გამოსწორება ან გამოუსწორებელ შეცდომებთან ერთად ცხოვრება .

ამ გოგონების ცხოვრებაში ”ყველა ” ადამიანია .  ყველას უშვებენ საკუთარ ცხოვრებაში . არ იციან ,ვერ ხვდებიან ვინმე რატომ უნდა დატოვონ კარებს იქით . ამ გოგონების ცხოვრებაში უამრავი ადამიანია. რა ჯობია ასეთ გოგონებთან ურთიერთობას: მშვიდები, უპრეტენზიოები,უარაფლოები არიან .შინაგანად პრინცესა გოგონები არიან და მორჩა .

ამ გოგონების ცხოვრებაში შესვლა რთული არ არის . ისე შეგიშვებენ საკუთარ ცხოვრებაში , არც თვითონ ფიქრობენ და არც თქვენ გაწუწუნებენ ბევრს. ამ გოგონებს არაფრის დამტკიცება არ სჭირდებათ .მათ არ აინტერესებთ გულწრფელები ხართ თუ არა . ისინი არ ჩაგეძიებიან,ეჭვის თვალით არასდროს არ შემოგხედავენ ,არასდროს დაგაყენებენ დაკარგის საშიშროების წინაშე . უბრალოდ არიან . თავისთვის ,მშვიდად, პრინცესულად .

ამ გოგონებს უთქმელი სიტყვები არ აქვთ , ყველაფერს ამბობენ რისი თქმაც მოუნდებათ . არც დაკარგული ადამიანები არ ყავთ,მათ ცხოვრებაში დაცარიელებული ადგილები არ არის .არ მისტირიან არ ნათქვამ სიტყვებს, ”არ ჩახუტებებს” , ”არ შეხედვებს ”,” არ დარჩენებს ” , ”არ გაქცევებს ” ….. ისინი ტუჩებს არასდროს იკვნეტენ . არასდროს ათამაშებენ თითებს და  ფეხებს ნერვიულად .არასდროს ნანობენ ნათქვამ სიტყვებს ან გულწრფელ გამოხედვებს .

რობოტები არიან . პრინცესა გოგონები . უარაფლო გოგონები .

უყვართ სანამ სიყვარულის შანსია, აღარ უყვართ როცა აღარ აქვთ სიყვარულის შანსი .

არც მონატრების გემო იციან . არც სულის და სხეულის ტკივილზე სმენიათ რამე .

მშვიდი , პრინცესა, უარაფლო გოგონები არიან ….

არც წერტილის დასმაზე ფიქრობენ და არც მძიმის. ამ გოგონებს ცხოვრება  უსვამს წერტილსაც და მძიმესაც.

დიდი უფსკრულის წინ ვდგავარ და არ ვიცი, გადავხტე თუ არა . გადახტომა მინდა ძალიან ,მაგრამ მეშინია. მეშინია ,რომ გადახტომას ვინანებ . მერე სინანულის მეშინია . მეშინია ,რომ უკან ვეღარ დავბრუნდები და არ ვიცი ამ ”უკან ვერ დაბრუნებას ” როგორ შევეგუები .

ხოდა,

ასეთ მომენტებში ძალიან მშურს ხოლმე ამ პრინცესა გოგონების .

ნებისმიერი მათგანი დაუფიქრებლად გადახტებოდა.

მე მეშინია .

ისინი უშიშარი ,პრინცესა გოგონები არიან .

მე მშიშარა ვარ .

ძალიან,ძალიან მინდა ხოლმე,ხანდახან, სულ ცოტახნით მაინც გავხდე ისეთი,როგორებიც ისინი არიან .

მინდა მეც შემეძლოს დაუფიქრებლად გადახტომა.

ძალიან მინდა .

 

1525708_499664236815376_1241276939_n

 

გადაცხოვრება

მახსოვს ის დღე,როდესაც ერთმანეთში გადავცხოვრდით .

ყოველგვარი შეთანხმების, დაპირებების, იმედების, წინასწარ გაწერილი დღის განრიგის გარეშე .

უბრალოდ შევხვდით ერთმანეთს ორი სრულიად უცხო ადამიანი და ერთმანეთში ცხოვრება დავიწყეთ .

არც ის ვიცი,რატომ გვერქვა მაშინ უცოები ერთმანეთისთვის . თუ მართლა არსებობს წინა ცხოვრება ,მაშინ ჩვენ უბრალოდ ერთმანეთი გავიხსენეთ .ალბათ ,წინა ცხოვრებაში ,ერთმანეთში ჩვენი პატარა ვარსკვლავების ნაწილები დავტოვეთ .

არ ვიცი ,რა მოხდა მას შემდეგ ამ უდიდეს და კითხვებით სავსე სამყაროში,მაგრამ მაშინვე ვიცანით ერთმანეთი,როგორც კი შევხვდით.ჩვენდა უნებურად ,გაუცნობიერებლად ვიცანით ,ახლიდან ვიპოვეთ ერთმანეთი.უბრალოდ გავიხსენეთ ჩვენ წინ აციმციმებული თვალები და სხვა ცხოვრებაში  გავაგრძელეთ ერთმანეთში ცხოვრება . ავდექით და ერთმანეთში გადავცხოვრდით .

ისევ .

არასდროს არ მესმოდა ,რას ნიშნავს როცა წყვილები ამბობენ : ” კიდევ ერთხელ ვცადოთ ” , ” იქნებ გამოვიდეს ” , ” ყველაფერი თავიდან დავიწყოთ ” , ” ყველაფერი დავივიწყოთ ” … სიყვარულის შეურაცხყოფაა ეს,სამყაროს დამცირება და ადამიანის დაკნინებაა.

ყველაფერი სისულელეა.

დაინახავ და უნდა მიხვდე,რომ აღარ გინდა შენს თავში ცხოვრება .უბრალოდ ადგები და დაუფიქრებლად,გაუანალიზებლად გადაცხოვრდები ადამიანში . ეს ის პროცესია,როდესაც ადამიანი საკუთარ თავზე ნაკლებად ფიქრობს .ხშირად არც ფიქრობს .საკუთარი თავი ხომ იმას მიანდე,ვინც შენში შემოუშვი საცხოვრებლად .

შენ მხოლოდ იმაზე ფიქრობ ვისშიც გადაცხოვრდი. გინდა იასამნის ფურცლების და მზის სხივების გარდა არაფრით შეცვალო შენი ახალი სახლი .იხდი შენს ტალახიან,მრავალგზა გამოვლილ,დაფლეთილ ფეხსაცმელებს და ფეხაკრეფით დადიხარ სუფთა იატაკზე,სულზე….არ გინდა ტალახიანი ფეხებით იარო იასამნის ფურცლებით მოფენილ გზაზე.

სწორედ ეს არის ის,რაც დედამიწას ატრიალებს .

ის ,რაც ადამიანს აძლებინებს ,აღვიძებს,აფხიზლებს .

გადაცხოვრება ….

ვერასდროს შეძლებ ბოლომდე მისგან გამოსვლას.რაღაც აუცილებლად დაგრჩება იქ ,შემთხვევით თუ სპეციალურად …უკან,სახლში,შენში ნახევრად დაბრუნებულს ,შენც დაგხვდება რაღაც ,მისი დატოვებული, შემთხვევით ან სპეციალურად დატოვებული .ეს რაღაც არასდროს გაქრება .როგორც არ უნდა ეცადო მის ყველაზე ბნელ კუთხეში დამალვას,ყოველთვის ყველაზე მეტად იკაშკაშებს . ყოველთვის პირველი ის მოგხვდება თვალში ,სახლში დაბრუნებისას, შენც ადგები და მიეჩვევი მასთან ერთად ცხოვრებას .

არ ვიცი ,რა უფრო მნიშვნელოვანია გადაცხოვრება , უკან დაბრუნება თუ ამ ყველაფერთან ერთად ცხოვრების სწავლა.

არ ვიცი როგორ შეიძლება ცალი ფილტვით ცხოვრება .

არ მესმის,ასეთი საზიზღარი როგორ არის ადამიანი,რომ ბოლოს ,მართლა ყველაფერს ეჩვევა : გადაცხოვრებასაც და მერე უკან დაბრუნების შემდეგ ცხოვრებასაც .

არ ვიცი .

12495216_862637547167288_3713449083143756593_n

 

ქარიშხალი

რამდენიმე წლის წინ ,ჩემს ნაცნობს ,მამაკაცმა უთხრა,თავი მაქვს დაკარგული და დრო მჭირდება ჩემი მეს საპოვნელადო  .

მაშინ , იმაზე პატარა და სულელი ვიყავი ,ვიდრე ეხლა ვარ და მახსოვს, ძალიან ბევრი ვიცინე .ვისხედით და წარმოვიდგენდით ,როგორ დადიოდა ზემოთ ხსენებული ქუჩაში ,დაბნეული , სასოწარკვეთილი სახით და ეძებდა დაკარგულ თავს . ახლა მრცხვენია იმის გახსენება,რომ მაშინ, პატარა მარიკამ, თავის დაკარგა პირდაპირი მნიშვნელობით გავიგე .

მას შემდეგ,ბევრმა წელმა გაიარა და ბოლო დროა სულ იმაზე მეფიქრება,რომ ცხოვრებაში ერთხელ ,ყველა ადამიანი მართლა კარგავს თავს. ოღონდ ახლა ვიცი ,რომ თავის დაკარგვა პირდაპირი მნიშვნელობით თავის დაკარგვას არ ნიშნავს .

და ზოგადად,ცხოვრებაში ,ადამიანების ნათქვამი სიტყვების პირდაპირი გაგება კარგს არაფერს მოგვიტანს, გამონაკლის შემთხვევებს თუ არ ჩავთვლით .

როდის გვემართება ეს ბედნიერება თუ უბედურება ? როგორ ფიქრობთ, თავის დაკარგა აუცილებელია იმისთვის ,რომ საბოლოოდ ნამდვილად შევიცნოთ და ვიპოვოთ ჩვენს სხეულში მცხოვრები სული ? ნუთუ თავის დაკარგვა ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი მომენტია ჩვენს ცხოვრებაში ?

რის ან ვის გამო გვისხლტება ჩვენი თავი ხელიდან ? როდის ვეღარ ვცნობთ და ვაკონტროლებთ ჩვენს პატარა გონებას?

10 წლიდან დღიურს ვწერ . ბევრჯერ დამიწერია ბლოგზე ამის შესახებ . ზოგი თვლის ,რომ პირადი დღიურის წერა ბავშვური საქციელია,მაგრამ დღემდე განტვირთვის და ემოციებისგან დაცლის ყველაზე მაგარი საშუალებაა ჩემთვის .

მაშინ,როდესაც სარკეში ჩემს თავს თვალებში ყურება დავუწყე და ვერ მივხვდი ვინ მიყურებდა ,ჩემი დღიურები გადმოვალაგე და კითხვა დავიწყე . ვიჯექი და თვალებ გაფართოებული ვკითხულობდი ,ჩემთვის სრულიად უცხო ადამიანის ნაწერებს . ვერ ვიცანი ვერც წერის მანერა , ვერც გრძნობები , ვერც აზრები , ვერც ფიქრები და საერთოდ ვერ ვიჯერებდი ,რომ ჩემი ნაწერები იყო . განა იმიტომ,რომ გავიზარდე და 12 წლის მარიკას აზრები უცხო იყო ჩემთვის, არა .. უბრალოდ იმ ყველაფერს სხვა ადამიანი წერდა .

შემდეგ ბლოგს ჩამოვუყევი და გაღიმებული ვკითხულობდი სევდიან და სიყვარულით სავსე პოსტებს . გამახსენდა, როგორ მითხრეს,რომ ადრე იყო ჩემთვის ამდენი სევდა და სიყვარული,კარგად  კი ვწერდი,მაგრამ ჯერ  მაინც ადრე იყო .მაშინ დავკომპლექსდი. სიყვარულს და სევდას ასაკი რომ არ აქვს მივხვდი,იმასაც მივხვდი,რომ გრძნობების აფიშირება მომგებიანი არ არის, რამდენი წლისაც არ უნდა იყო .მაგრამ ამ ამბავში სულ სხვა რამ არის მთავარი . ნუთუ ასეთი უბოროტი შენიშვნები გვაშორებენ ნელ-ნელა საკუთარ თავებს , ეს ” კეთილისმოსურვე” ადამიანები გვაკარგინებენ თავს საბოლოოდ?

ნუთუ ყოველ დღე,პატარ -პატარა შენიშვნებით ჩვენი იდენტობის ნაწილს გვაცლიან და გვაკარგინებენ ?როგორ შეუძლიათ ასეთ პატარა ადამიანებს ჩვენი შეცვლა ?

რატომ ვეღარ ვეტევით საკუთარ ტყავში ?რატომ აღარ მოგვწონს ჩვენს გარშემო მოსიარულე ადამიანები ? რატომ აღარ ვიზიარებთ მათ შენიშვნებს და აზრებს ? როდის ვიწყებთ საკუთარი თავების თავიდან ძებნას?

გრემში ვიყავი .ჩემს გრემში . ჩემს პატარა სამოთხეში დედამიწაზე. იქ დავტოვე ოდესღაც ნამდვილი მარიკა, გულწრფელი,ხელშეუხებელი,შეულამაზებელი . დავდიოდი და თითოეული ქვა რაღაცას ან ვიღაცას მახსენებდა,უმეტესად კი  საკუთარ თავს. გრემში გამიკეთებია ყველაზე დიდი სისულელეები ,მაგრამ გულწრფელად,ფიქრის და აწონ-დაწონვის გარეშე .ბევრი ვიარე ,ვეცადე,მაგრამ ვერაფრით დავიჭირე ის გოგო ,რომელიც ადრე კისკისით ,კიკინებშეკრული დარბოდა გრემის ქუჩებში .

ვერ ვხვდები ეს კარგია თუ ცუდია. თავის დაკარგვა ,შეცვლა,გაზრდა რაში გვჭირდება ეს ყველაფერი .

რატომ ვერ ვინარჩუნებთ თავებს . თუ თავის დაკარგა აუცილებელია,მაშინ რაღატო ვეძებთ ასე გამწარებულები ?

თუ საბოლოოდ მაინც უნდა ვიპოვოთ ,მაშინ რა საჭიროა ეს დაუსრულებელი დაკარგვები,ძებნები და მერე პოვნები ?

ვის სჭირდება ეს ყველაფერი ? ვის ?

“ერთხელ როდესაც ქარიშხალი გადაივლის, შენ არც კი გაგახსენდება თუ როგორ შეძელი ამის გადატანა. შენ იმაშიც კი არ იქნები დარწმუნებული გადაიტანე თუ არა ეს სინამდვილეში. მაგრამ ერთი რამ ცხადია: როდესაც გამოხვალ ამ ქარიშხლიდან, შენ არასოდეს გახდები ისეთივე, როგორიც იყავი მანამდე, რადგან ამაში იყო მთელი აზრი ჩადებული.”

41223373_241132949910592_156962053733482496_n

ხელები

ჩვენი მეხსიერება ხელებშია.

შეხებაში .

შეხებით გამოწვეულ გრძნობებში და ემოციებში .

ხელებს ვერ მოატყუებ.ვერ აიძულებ დავიწყებას. ვერ გააცურებ .

შეიძლება გონება მოვატყუოთ ,დავარწმუნოთ ,რომ შეხებას ემოცია არ მოუტანია,მაგრამ ხელებს ვერ მოატყუებ .

ხელები ყველაფერს იმახსოვრებენ . თვალებდახუჭული იგრძნობ ადამიანს. შეეხები და მილიონში გამოარჩევ მის ხელებს .ემოციას ვერ მოთოკავ,უკან ვერ დააბრუნებ,ვერ დაივიწყებ .

ხშირად საკუთარ თავებს ვატყუებთ.

შეიძლება არც ერთმანეთთან და არც საკუთარ თავებთან არ ვაღიაროთ ,მაგრამ ხელებს ვერ მოატყუებ .

ხელები ყველაფერს იმახსოვრებენ .

იმახსოვრებენ და არასდროს ივიწყებენ .

შეხებას ვერ გააყალბებ,ვერ შეცვლი და ვერ დაივიწყებ .

ჩვენი ხელები ინახავენ ყველაფერს ,რის დავიწყებასაც გაუგებარი მიზეზების გამო  ასე ვცდილობთ .

ჩვენს ხელებშია შენახული ყველაზე ძვირასი – ემოციები,მოგონებები ,გრძნობები …

საკუთარ თავებს მოვატყუებთ …

ერთმანეთსაც ,

მაგრამ ხელებს

ხელებს ვერ მოვატყუებთ  …

21764722_1355428441221527_5959872372232173620_n

 

მატარებელი

მატარებელი არ ჩერდება.

არა ,ზოგადად მატარებლები ჩერდებიან,მაგრამ ეს მატარებელი არ ჩერდება .

ვერ გააჩერებ.

ვერ ჩამოხვალ .

შემდეგ სადგურზე შენი სურვილის მიხედვით ვერ გადაჯდები .

მატარებელი არ ჩერდება .

ვერ ჩამოხვალ .ვერ გააჩერებ .

ამ მატარებელს ,ღილაკი არ აქვს, რომელსაც გაჩერებისთვის გამოიყენებ .

ჩვეულებრივი მატარებლიდან შეგიძლია ჩამოსვლა,თუ რომელიმე მგზავრი არ მოგეწონა. ადგები და გამოხვალ.დატოვებ არასასიამოვნო მგზავრს და რამდენიმე წამის შემდეგ აღარც გემახსოვრება .

ამ მატარებლიდან ვერ გამოხვალ.ვერ დატოვებ არასასიამოვნო ადამინს შიგნით . ვერც რამდენიმე წამში დაივიწყებ  .ვერ დაივიწყებ ადამიანს,რომელიც სულ თვალწინ გიდგას,ადამიანს ,რომელიც გამუდმებით შენს წინ დგას. ვერ დატოვებ.ვერ დაივიწყებ .

იმიტომ,რომ მატარებელი არ ჩერდება.

ვერ გააჩერებ .

ვერ ჩამოხვალ .

ამ მატარებელს ”ნუ მიეყრდნობით” არ აწერია. ეს მატარებელი არ გვაფრთხილებს. მოქცევის და გაძლების ინსტრუქციას არ გვაძლევს .

გვწირავს გადავარდნისთვის .

გვწირავს .

იმიტომ,რომ აუცილებლად მივეყრდნობით . უნდა გაგვაფრთხილონ,რომ ასე არ მოვიქცეთ ,თორემ აუცილებლად გადავვარდებით . გადავვარდებით იმიტომ,რომ მივეყრდნობით .

სისულელეა იმაზე ფიქრი,რომ ჭკვიანები და ფრთხილები ვართ .არ ვართ .ვერ ვართ . არც არავინ არ გვაფრთხილებს .

მივეყრდნობით აუცილებლად.

არავინ არ გვაფრთხილებს .

აუცილებლად გადავვარდებით . მიყრდნობის ,დაყრდნობის,იმედის დამყარების ბუნებრივ მოთხოვნილებას ვერსად გავექცევით .

განწირულები ვართ გადავარდნისთვის . მუდმივი ვარდნისთვის .

თან

მატარებელიც არ ჩერდება .

ვერ გააჩერებ .

ვერ ჩამოხვალ .

ვ ე რ ჩამოხვალ ….

29281371252_9b2bab3ded_b