no title …

ტყუილია , დიდ ტკივილზე და სიყვარულზე ვერ საუბრობენ.

შეუძლებელია ამ გრძნობას სიტყვები შეუსაბამო.

ეს ის გრძნობაა ,რომელზეც უბრალოდ გამორიცხულია ადამიანმა ილაპარაკოს,თუ ლაპარაკობს ის არ არის გულწრფელი და მისი გრძნობა მითუმეტეს.

ამაზე ვერც წერ, უბრალოდ ჩუმად ხარ .. ცდილობ ილაპარაკო,დაწერო ,გულიდან ამოიღო,მაგრამ ბოლოს ხვდები,რომ ეს არასდროს გამოგივა და უბრალოდ ნებდები. ხალხს კი ჰგონია,რომ უბრალოდ ფეხებზე დაიკიდე, გაიარა ყველაფერმა და შენს თვალებში ჩამდგვარი სევდა უბრალოდ ნიღაბია,რომლითაც მოდას ჰყვები.ხო,მოდას. ჩვენ ხომ ტკივილის და დეპრესიის საუკუნეში ვცხოვრობთ .

ხალხი… ხალხს ბევრი რამე გონია…  ბოლო პერიოდია  გარშემო ვიხედები და ვხვდები,რომ ყველგან სიყალბეა. ის ადამიანებიც კი,რომლებიც მეგობრები გგონია, ზიან და ელოდებიან როდის დაეცემი,როდის გაიგებენ შენზე ცუდს და ამით საკუთარ მდგომარეობას გააუმჯობესებენ.

ყოველთვის ვამბობ,რომ ესეც აუცილებლად გაივლის.

ახლა არ ვიცი რა ვთქვა,არ ვიცი რა გაივლის და რა არა .

მუდამ თქვენი მარიმგა <3

11100224_409929492522382_8819743593384180968_n

წერილი სანტას …

ძვირფასო სანტა , არასდროს შემიწუხებიხარ წერილებით და თხოვნებით ,ალბათ ამის მიზეზი ის იყო,რომ ძალიან უჟმური ბავშვი ვიყავი და არასდროს მჯეროდა შენი არსებობის..თუმცა მშობლების მიერ ,ნაძვის ხის ქვეშ დამალული საჩუქრები ყოველთვის მახარებდა და სადღაც მაინც ვუშვებდი,რომ რეალური იყავი …

წელს ნამდვილად არ ვყოფილვარ ცუდი გოგო, პირიქით ,მემგონი ყველაზე კარგი გოგო 2015 წელს ვიყავი …

ამის მიზეზი ალბათ ის იყო,რომ კარგად ვიწვნიე რა რთულია შეცდომების გამოსწორება ან გამოუსწორებელ შეცდომებთან ერთად ცხოვრება და ძალიან ფრთხილი ვიყავი .ზუსტად ვიცი, კიდევ ბევრ შეცდომას დავუშვებ,კიდევ ბევრს ვერ გამოვასწორებ,მაგრამ ვეცდები პროცენტულად მაინც შევამცირო და მინიმუმამდე დავიყვანო ეს ამბავი .

პატარაობაში სულ გაზრდაზე ვოცნებობდი.მინდოდა ყველას ვეღიარებინე დამოუკიდებელ და კარგად მოაზროვნე ადამიანად .

აი,უკვე სრულწლოვანი ვარ და აღარ მიხარია ახალი წელი, არც ძველი ხალისით ამიწყვია ნაძვის ხე, არც ძველი ხალისით არ მომირთავს სახლი,არც საჩუქრებს არ ველოდები .უბრალოდ ახალი წელი ერთი ჩვეულებრივი დღესასწაული გახდა ჩემთვის,რომელსაც გვერდს ვერ აუვლი და არ აქვს მნიშველობა გაქვს თუ არა ახალი წლის განწყობა.

ძალიან მინდა მჯეროდეს,რომ არსებობ. მინდა მჯეროდეს,რომ სადღაც ხარ და კითხულობ ამ პოსტს … არაფერს არ გთხოვ .არც ბევრი ფული მინდა,არც დიდი სახლი,არც კარგი მანქანა ან წარმატებული კარიერა.ამ ყველაფერს მეთვითონ მივაღწევ ამის შანსი თუ მექნება …

უბრალოდ ბედნიერებას გთხოვ,მხოლოდ ჩემთვის არა , ყველა ჩემი საყვარელი ადამიანისთვის. მივხვდი,რომ ყველაფერს ფასი ეკარგება თუ შენი საყვარელი ადამიანები და თავად შენ ბედნიერი არ ხარ .ადრე ეს ,რომ ეთქვათ ჩემთვის გავიცინებდი და ვიტყოდი,უბედური როგორ უნდა იყო,როდესაც ყველაფერი გაქვსთქო.

გავიზარდე და მივხვდი,რომ ცხოვრება პატარ-პატარა ბედნიერი მომენტებისგან შედგება და არ აქვს მნიშვნელობა უსულო საგნებს…

2016 წელი ყველაზე მნიშველოვანი წელია ჩემთვის, ამ წელს გადაწყდება ჩემი ცხოვრების ამბები .ამ წელს გაირკვევა ვინ უნდა ვიყო და რა ვაკეთო . ვისთან უნდა ვიყო და ა.შ.უბრალოდ მომეცი ძალა მოვერიო ყველაფერს რაც წინ მელოდება ,მივიღო სწორი გადაწყვეტილებები და არ დავუშვა ის შეცდომები,რაც მთელი ცხოვრება სანანებლად გამიხდება .

ყველას გილოცავთ დამდეგს,ბედნიერების და წარმატების მომტანი ყოფილიყოს ეს წელი ყველასთვის. მე მჯერა,რომ სასწაულები ხდება,მჯერა რომ რაღაც თავისით მოდის და ყველაფერს ბრძოლა არ სჭირდება .მინდა,რომ ამის თქვენც იწამოთ, ცუდს ყოველთვის კარგი მოზდევს ..

გილოცავთ .

მუდამ თქვენი მარიმგა …

16741356771808

ხუთი

დღეს მარიმგას ბლოგი 5 წლის გახდა .

რაც უფრო წლები ემატება მას,მით უფრო მიყვარდება და მეამაყება .

დარწმუნებული ვარ , კიდევ მრავალი ხუთი წელი იქნება ის .

ყველას დიდი მადლობა,ვისაც უყვარს,შემოდის, კითხულობს და ახსოვს .

<3

Screen+shot+2011-11-14+at+7.53.27+AM_large

ეტლების ეპოქა.

არასწორ საუკუნეში დავიბადე.

და ამას ყოველთვის ვფიქრობ ,როდესაც არათანამედროვე ფილმებს ვუყურებ ,ან არათანამედროვე წიგნებს ვკითხულობ .

დიდი სიამოვნებით ვიცხოვრებდი იმ დროში,როდესაც ქალები კორსეტებით , დიდი ფრიალა კაბებით და ხელში მარაო მომარჯვებულები დადიოდნენ.

სიამოვნებით ჩავჯდებოდი წვიმის დროს ეტლში და ბევრ კილომეტრებს გავივლიდი წითელი ფარდებით დაფარულ ფანჯრებიანი ეტლით .

დიდი სიამოვნებით დავწერდი წერილებს,გავგზავნიდი და დაველოდებოდი ისევ ფურცელზე დაწერილ პასუხებს უკან .

სიამოვნებით დავდგებოდი  წითელი ღვინით ხელში პიანინოსთან და მოვუსმენდი ,როგორ უკრავენ კავალერები დიდ და სანთლებით განათებულ ოთახში რომელიმე კლასიკას .

სიამოვნებით ვივლიდი მეჯლისებზე დიდი ლამაზი კაბით .ვიცი ,კორსეტი ძალიან შემაწუხებდა ,მაგრამ მოვითმენდი .

სიამოვნებით ვიცხოვრები ასე, ბოჰემურად…

აი იმ დროში, მადამ ბოვარი რომ ცხოვრობდა .  ან თუნდაც ჯეინ ეარი .

სიამოვნებით მექნებოდა ისეთი ბოჰემური რომანი,როგორც რავიკს და მის თანამგზავრს ჰქონდათ .

ძალიან არასწორ საუკუნეში დავიბადე.

prideandprejudicepic

უსათაურო.

იმედგაცრუება,გულისტკენა , ნაჯახის ზურგში ჩარტყმა,ფეხის ყველაზე მტკივნეულ ადგილზე დაჭერაა ცხოვრებაში ყველაზე მაგარი რაღაცეები.

მთავარია ვიღაცის იმედზე არ იყო. თუ იქნები კიდე ,რაც შეიძლება მალე უნდა მოხვიდე აზრზე,რომ ცაში გამოკიდებული არ დარჩე.

მოკლედ ,ერთადერთი ადამიანი ვისი იმედიც უნდა გქონდეს,საკუთარი თავია.

უნდა მოგცენ ადამიანებმა  იმის მიზეზი,რომ შენთვითონ ამოძრავდე და სადაც შეგიძლია ყველგან გაფართხალდე.

და ამას წლების მერე დააფასებ, უკან რომ მოიხედავ და მიხვდები რაც გაქვს,ყველაფერი შენით გაქვს და არა ვინმეს დახმარებით .

როცა ვმწარდები ძლიერი ვხდები და შეუძლებელის გაკეთება შემიძლია.

მაქვს იმის ამბიცია,რომ წლების შემდეგ ჩემი ოცნებების და ჩანაფიქრების 50%  რეალობაში მოყვანილი იქნება და ჩემი თავით ვიამაყებ .

მოვიხედავ უკან და მივხვდები,რომ ტყუილად არ მიცხოვრია.

და სწორედ მაშინ ვეტყვი ყველა  ადამიანს მადლობას, ძალიან დიდ მადლობას იმისთვის,რომ გამამწარეს,იმედები გამიცრუეს და ზურგში დანა ჩამარტყეს.

რატომ?

იმიტომ,რომ სწორედ მათი დამსახურებით მივაღწევ ყველაფერს .

10313198_279287152261429_3655717072218260010_n

საშემოდგომო…

უკვე ის ამინდებია თბილად ჩაცმას, კარგ წიგნს ან ფილმს, ყავას ან ჩაის,სახლში ჯდომას და ფანჯარაში ყურებას,რომ ითხოვს ^^ ..

მთელი ცხოვრება მეგონა,რომ წვიმას და შემოდგომას ვერ ვიტანდი ,დღეს აღმოვაჩინე,რომ 18 წელი სიცრუეში მიცხოვრია.მართალია ზაფხულის ადამიანი ვარ და ზაფხულზე მეტად წელიწადის არცერთი დრო არ მიყვარს და არ მიხდება,მაგრამ დღევანდელი ამინდი მსიამოვნებს…

ალბათ შენი პატარა ბედნიერება უნდა გყავდეს გვერდით და ამინდზე ფიქრისთვის დრო აღარ დაგრჩება ) …

ამასწინათ ვთქვი,ბლოგისთვის აღარ მცალია,ვეღარ ვწერ და უნდა გავაუქმო-თქო,მაგრამ გამორიცხული ამბავია. მიყვარს ეს პროცესი,თუნდაც ძალიან იშვიათად. მიყვარს ახალი პოსტისთვის ფანჯრის გახსნა და კლავიატურაზე თითების სრიალი.დაწყება მიჭირს ხოლმე,თორემ მერე ვითიშები და ბოლოს ვფხიზლდები,publish-ს ,რომ ვაკლიკებ ^^ ..

იშვიათად ვწერ იმიტომ,რომ დრო აღარ მაქვს , გადავეჩვიე წერას .იყო პერიოდები ,როცა დღეში 2-3 პოსტსაც ვწერდი ,იდეები მომდიოდა და მომდიოდა…. ეხლა იმდენად გადართული ვარ ჩემს აბიტურიენტობაზე,უნარებზე და ათას საშინელებაზე,რომ სხვაზე ვერაფერზე ვერ ვფიქრობ .. ალბათ მოვა დრო და ისევ კარგი ბლოგერი გავხდები,მოვიცლი ისევ იმისთვის,რაც ძალიან მიყვარს …

მთავარი საფიქრალი ახლა საატესტატო გამოცდებია,ამის შემდეგ  ეროვნულები და ბოლოს იმ გეგმების განხორციელება,რომლებსაც ამდენი წელი ვაწყობდი . მთავარი შემართება და იმედია.. იმედი იმისა,რომ ყველაფერი კარგად იქნება ^^

ეს ჩემეული პოსტია, იცით როგორი? ლეპტოპი მუხლებზე, მაგიდაზე ყავის ჭიქა, თბილი ტანსაცმელი, გარედან შემოსული წვიმის ხმა და წერა პირადზე..მხოლოდ საკუთარ თავზე.. იმაზე,რაც თავში მომდის… არანაირი ტრაგედიები,პოლიტიკა,სევდა ,სიყვარული,ტირილები,სიცილები… უბრალოდ ყველაფერი ის რაც თავში მომდის…

”Beauty and the briefcase”-ს ვუყურებდი წეღან ,რედაქტორი ეუბნება ჟურნალისტს,ეს ჟურნალი იაფასიანი ბლოგი არ არის,რომელშიც პიჟამოჩაცმულმა შეგიძლიან წეროო…  ხოდა ძალიან მიხარია,რომ მაქვს იაფასიანი ბლოგი,რომელშიც შემიძლია ისე ვწერო,როგორც მინდა .

სასიამოვნო შაბათ-კვირას გისურვებთ!

მუდამ თქვენი მარიმგა!

12193674_831329380298105_1689205550159844624_n

სიბერე.

ყოველთვის ვამაყობდი იმ ფაქტით,რომ ჩემი დიდი ბებია და ბაბუა ცოცხლები იყვნენ .

ძალიან საყვარლები არიან ,ყოველთვის ასეთები იყვნენ,როგორც მამაჩემისგან  ვიცი,მაგრამ დაბერების შემდეგ უფრო საყვარლები გახდნენ.

ბებია უკვე ძალიან დაბერდა და ძვლივს დადის,მაგრამ მაინც ახერხებს ღამეში 2-ჯერ, 3-ჯერ ადგეს და პაპაჩემს შეუმოწმოს საბანი კარგად აფარია თუ არა .

სუფრასთან ყოველთვის ერთად ჯდებიან და ერთმანეთს თეფშზე ხან რას უდებენ,ხან რას. ძალიან ზრუნავენ ერთმანეთზე.

ბებიაჩემმა ბოლო 2-3 წელია აიჩემა ჯვარი უნდა დავიწეროთო,იმ ქვეყნადაც ერთად მინდა ვიყოთო.არც ბაბუაჩემი ყოფილა წინააღმდეგი, რატომღაც ყველას გვეცინებოდა ამაზე… დღეს მათი ჯვრისწერის სურათები ვნახე და მიუხედავად იმისა,რომ ჩემი ატირება ფაქტობრივად შეუძლებელია ვიჯექი და პატარა ბავშვივით ვბღაოდი :)

თუ შეიძლება,რომ ადამიანმა სიბერეზე იოცნებოს,მაშინ ასეთზე,რადგან ძალიან დიდი ოჯახი და ძალიან დიდი სიყვარული ტრიალებს მათ გარშემო. როდესაც ყველანი ერთად ვიკრიბებით სუფრის თავში ზიან და სიყვარულით სავსე თვალებით გვიყურებენ შვილებს,შვილიშვილებს,შვილისშვილის შვილებს და დიდი იმედი მაქვს,რომ შვილიშვილის შვილიშვილებსაც მოესწრებიან    .

ბაბუჩემი სულ ამბობს,რომ ჩემს ქორწილში უნდა იცეკვოს :)
მოკლედ, არ ვიცი რამდენი უნდა ვწერო ,რომ დაგანახოთ რამხელა ბედნიერებაა მათი არსებობა ყველასთვის.
ბებიაჩემი სახლის წინ სკამზე ზის ხოლმე და მელოდება სახლში როდის დავბრუნდები.. ღამე ფანჯარას მიკეტავს,ვინმე არ შემოვარდესო :)
ბაბუაჩემი ყოველთვის გარეთ გველოდება,როდესაც იცის,რომ გრემში ჩავდივართ ..
არ მინდა მალე დავბერდე,მაგრამ ნამდვილად მინდა ,როცა დავბერდები,ასეთი ბედნიერი და გახარებული ვიყო

12170593_493999120782613_2069751966_n