გიჟი მარტი

დილით თვალებს ეთამაშები,ხან ერთს გაახელ,ხან მეორეს.. შემდეგ ხვდები,რომ ადგომა აუცილებელია და ეწინააღმდეგები შენს უდიდეს სურვილს,დახუჭო თვალები ,საბანში გაეხვიო და ძილი ტკბილად გააგრძელო …

ფანჯრიდან გარეთ იხედები და  ვერ გაგიგია წვიმს,თოვს და სეტყვა მოდის… მოთმინებით ჩაისუნთქავ ჰაერს და გაიფიქრებ : გიჟი მარტი …

აჩქარებული კადრებით იცმევ ,თმას ივარცხნი ,სარკესთან მიდიხარ და თავი წესრიგში მოგყავს რამდენადაც ეს წამებშია შესაძლებელი ,დილის 8 საათზე. შემდეგ  კარებთან სწრაფად დალეული ყავა ,დამწვარი პირი და გარეთ გადიხარ …

კაპიშონს წამოიფარებ და დაღვრემილი სახით ცდილობ რაც შეიძლება მალე მიხვიდე ტრანსპორტამდე ,რაც შეიძლება ნაკლებად სველი. მითუმეტეს თუ ქოლგის ფუნქცია წლებია დავიწყებული გაქვს ….გარშემო იხედები და ვერ გაგიგია წვიმს,თოვს თუ სეტყვა მოდის… აბა გაზაფხულიაო?!

სკოლაში ერთი და იგივე სახეები ,ერთი და იგივე თემები … ფანჯრიდან იხედები და ვერ გაგიგია წვიმს ,თოვს თუ სეტყვა მოდის.

სკოლიდან მორბიხარ ,რადგან ინგლისურამდე ორი ლუკმით მაინც გინდა წახემსება. უცებ გამოცვლა, 2 ყლუპი ყავა ( ისევ კარებში დალეული ) და კვლავ ამინდი . ვერ გაგიგია წვიმს ,თოვს თუ სეტყვა მოდის…

სახლში ბრუნდები და ერთადერთი რაც თავში გიტრიალებს ისაა,რომ როგორც კი მიხვალ ,მაშინვე  დაიძინებ … მაგრამ მეორე ხმა არ გაძლევს ბედნიერი  ოცნების უფლებას და გახსენებს,რომ შემდეგი დღისთვის სამეცადინო თავზე გაყრია …

სახლში მოდიხარ და ეგრევე ლოგინში ”ეგდები ” .. ვერ იძინებ,რადგან იცი ღამის გათენება მოგიწევს წიგნებთან … გატეხილი ძილი (და არა გული ) ყავა და წიგნები …

შემდეგ შენს საყვარელ  დივანზე კალათდები და ახალი პოსტის ფანჯარას ხსნი.. ფიქრობ,ვის რაში აინტერესებს შენი გიჟური დღე ამ გიჟი მარტის, გიჟურ დღეს… მიზანი თქვენი ინტერესი არ არის ,მიზანი გამოფხიზლებაა.

3 თვეში  8 გამოცდა გაქვს ჩასაბარებელი და  გაგიჟებს ფიქრი იმაზე,რომ სულ ცოტახანში ახლანდელი საგიჟეთი გაორმაგდება…

” ლიჟბი ჩავაბარო ”

” ლიჟბი აქედან წავიდე ”

ვიცი,ნასწავლი მაქვს რამდენი გამოიარეს ჩვენმა მეფეებზე,რომ აქამდე მოვსულიყავით ,მაგრამ მაინც ” ლიჟბი აქედან წავიდე ” … რა ვქნა , არ ვარ პატრიოტი …

პოსტი გადავათვალიერე , იმდენად მეძინება,რომ აღარც მეღიმება .. თავში ერთმა აზრმა გაიელვა,რომელიც ზუსტად 5 დღეა არ მასვენებს და კვლავ ვცადე ამ აზრის ( და აზრის ადრესატის) დავიწყება ….

გარეთ ვიხედები, ვერ გამიგია წვიმს,თოვს და სეტყვა მოდის …

” ოხ, ეს გიჟი მარტი ”

აბა,გაზაფხულიაო?!

1469996_1738730356353034_3184037115834462163_n

” მამიკო ”

გეგა  19 წლის იყო .ძალიან კარგი გარეგნობა და მანერები ჰქონდა. ილიას უნივერსიტეტის მეორე კურსელი იყო.გოგოების ყურადღება არასდროს აკლდა, განსაკუთრებით მას შემდეგ რაც  ”მამიკომ” ახალი მანქანა უყიდა.

სწავლით დიდად თავს არასდროს იკლავდა.სკოლაში ”მამიკო”-ს გავლენით  ყველა პატივისცემით ეპყრობოდა და გოგონების ყურადღებასთან ერთად არც ნიშნებთან დაკავშირებით ჰქონია ოდესმე პრობლემა.

გეგას ”მამიკო ” საკმაოდ გავლენიანი პიროვნება იყო.უამრავი ბიზნესის მმართველი იყო .

ჩვენი მეორე კურსელი გეგა  უნივერსიტეტში ყველაზე ”მაგარ ტიპად ” იყო აღიარებული  .ამბობდა,რომ მას ცხოვრებამ უბოძა ის,რისი მიღწევისთვისაც მისი თანატოლები იბრძოდნენ და არ აპირებდა ისედაც ხანმოკლე ცხოვრება ფუჭად სწავლაში და მუშაობაში დაეხარჯა .

უდარდელი ცხოვრება ჰქონდა გეგას. ხან წყნეთის აგარაკზე აყავდა  მეგობრები და მასპინძლობდა მათ,ხან ზღვის ულამაზეს  ”ბაითში ტუსაობდა” მათთან ერთად .

არასდროს არაფერზე არ ნერვიულობდა. ყოველთვის ყველაფერი მოგვარებული იყო.საერთოდ პრობლემა რა იყო არ იცოდა. მისი ”მამიკო” თვლიდა რომ გეგა  ჯერ პატარა იყო პრობლემებისთვის და ყველაფერს თავის თავზე იღებდა.

გეგას ყველა მინდას ფასი და ძალა ჰქონდა ყველგან ,ყველასთან ყოველთვის . როდესაც ეკითხებოდნენ მომავალში თავის რჩენას რითი აპირებდა პასუხობდა,რომ ”მამიკო”-ს რომელიმე ბიზნესს ჩაუდგებოდა სათავეში . ყველას ეცინებოდა,მაგრამ პირში არავინ ეუბნებოდა,რომ  ბიზნესის მართვას განათლება სჭირდებოდა…

გეგას ბებია ყოველთვის ეუბნებოდა გეგას ”მამიკო”-ს :

– ”ასე ნუ ათამამებ .მერე რა,რომ უდედოს იზრდება.მერე რა ,რომ  7 წლის ნანატრი შვილია. უნდა გამოცადოს ცხოვრებისეული ტკივილები და პრობლემების გადაჭრა უნდა ისწავლოს.  სულ თვალებში არ უნდა გიყურებდეს..ასე კაცად ვერ ჩამოყალიბდება. მუდამ სხვის იმედზე იქნება და ყოველთვის ვიღაცაზე იქნება დამოკიდებული.  უნდა იბრძოლოს იმისთვის,რომ შედეგის  ფასი გაიგოს. უნდა იმუშაოს და გაიგებს რის ფასად მოდის ფული,სახლები,აგარაკები,მანქანები ,კარგი ტანსაცმელი და გემრიელი საჭმელი. თვითონ უნდა მიაღწიოს რამეს და მხოლოდ იმიტომ არ უნდა სცენ პატივი,რომ ის შენი შვილია. ”

ამ დარიგებას გეგას ”მამიკო” ყურდ არ უგდებდა, თვითონ გეგასაც  ბევრჯერ მოუკრავს ყური ბებოს ”ლაყბობისთვის ” .გასცინებია და უფიქრია,დაბერდა ბებია და სისულელეებს ლაპარაკობსო …

დიდ სახლში ,რომელში ცხოვრებაზეც ძალიან ბევრი ოცნებობდა, მხოლოდ  ბებერი, ლაყბობის მოყვარული ბებია ხედავდა ”მამიკოს ” გარეშე დარჩენილი გეგას მომავალს …

69240_506188832757961_441028534_n

პ.ს პოსტი დაწერილია  ქართულის გაკვეთილისთვის .. თემა : ”სტუმრად თანამედროვე ლუარსაბთან ” .

სტომატოლოგთან .

ამას წინათ კბილი ამტკივდა და იძულებული გავხდი ჩემი ფეხით და ნებით მივსულიყავი სტომატოლოგთან .  ჩემი შიშების შესახებ იცით და არაერთხელ მისაუბრია იმის შესახებ,რომ სანამ კბილის ტკივილი კედლებზე არ გამიყვანს  მანამდე ,არც კი ვფიქრობ სტომატოლოგთან მისვლას.

შევედი სტომატოლოგთან და დამხვდა ზუსტად ის სახეები ,რომლებიც სულ მხვდება ხოლმე. მთელმა სტომატოლოგიურმა კლინიკამ იმაზე დაიწყო ღადაობა,რომ იშვიათი თუმცა ძალიან დასამახსოვრებელი  სტუმარი ვიყავი .

მოვკალათდი სავარძელზე ,გავაღე პირი და ხელში რეზინას ვათამაშებდი ნერვიულობის დასაფარად .

პირველი შოკი იმან მიმაღებინა,რომ სტომატოლოგმა მკითხა რომელ კლასში ხარო მაშინ,როდესაც პირი ნიკოფსიიდან დარუბანდამდე გაღებული მქონდა და შიგნით უამრავი ბამბა მედო. უკმაყოფილოდ,რომ შევხედე მერე მიხვდა ,რომ მოეკეტა .

მთელი კბილის კეთების პროცესი იმას მიხსნიდა,რომ არ მეტკინებოდა და სტომატოლოგები არ არიან იმდენად საშიშები რამდენადაც მე აღვიქვავ. ეგონა ამით მამშვიდებდა,მაგრამ უარესად დამანერვოზა.

ჩემი მტკივანი კბილის კეთების პროცესი ფინალს,რომ უახლოვდებოდა ოთახში ასე 28-30 წლის ბიჭი შემოვარდა ანერვიულებული ხმით ,ჩემს 15 წლის გოგოს მთელი ღამე კბილი ტკიოდა და  რომ ჩამოვიყვანო თუ მიიღებთო .

სტომატოლოგიურში  მხოლოდ ჩემი კბილის ექიმი და მედდა იყო . გვიანი იყო და ყველა სახლში იყო წასული . ჩემს სტომატოლოგს არ ესიამოვნა ეს კაცი, ჩვენი უბნელი არ არის და ვერ მივიღებ,მაგრამ მაინც ჩამოიყვანოს შვილი იქნებ უცებ რამე მოვუხერხოო.

ჯერ ვერ მივხვდი რას გულისხმობდა, რა მნიშვნელობა აქვს  ვინ არის პაციენტი,მაგრამ გავჩუმდი .

ეს კაცი წავიდა შვილს ჩამოვიყვანო,როგორც თქვენ აღარ გინახავთ ისე აღარ გვინახავს არც მე  და არც ჩემს სტომატოლოგს კბილის ექიმთან მოსული ის უცნაური მამაკაცი .

ჩემი კბილი გაკეთდა,წამოვდექი,ფული მივაწოდე მედდას და აღმოჩნდა,რომ ხურდა არ ქონდათ . ჩემს სტომატოლოგთან ერთად მიმღებში  გავედი,რათა მას მოეცი ჩემთვის ხურდა.

გაგიკვირდებათ და  მიმღებში აღარც ის კაცი იყო რომლის შვილსაც მთელი ღამე კბილი ტკიოდა და აღარც ჩემი სტომატოლოგის საფულე (მიკვირს მთლიანად ჩანთა,რომ არ წაიღო ) .

ყველა ანერვიულდა,მეც პირველად შევესწარი ასეთ ფაქტს და ერთადერთი რისი თქმაც მოვიფიქრე ის იყო,რომ  პატრულში დარეკეთ-თქო .

მედდამ შემომხედა ,რომელიც ანერვიულებული იხედებოდა აქეთ-იქით და მითხრა : ”პატრული რას მიშველის? ”

ხმა აღარ ამომიღია . ფული როგორღაც დამიბრუნეს და სახლში წამოვედი .

თქვენთვითონ გამოიტანეთ დასკვნა იმის შესახებ  თუ რატომ არ აპირებდნენ 15 წლის ბავშვის მიღებას მხოლოდ იმიტომ,რომ უბნელი არ იყო.

რატომ მისმევდა სტომატოლოგი არაადეკვატურ კითხვებს შეუფერებელ მომენტში.

რატომ უნდა შევიდეს ადამიანი მსგავსი ტყუილით ექიმთან ,ფულის გამო .

რატომ არ აქვთ საქართველოს მოქალაქეებს მსგავს მომენტებში პატრულის იმედი.

მე კი მხოლოდ იმას ვიტყვი ,რომ საქართველოდან აუცილებლად უნდა წავიდე,თორემ ამ დამპალ ქვეყანაში აუცილებლად გავიგუდები,რადგან ჰაერი არ მყოფნის.

მუდამ თქვენი მარიმგა .

560047_534763173223427_848320774_n

ძაღლები

მე არ მყავს ძაღლები .

მე არ მიყვარს ძაღლები .

ფრაზა ”  ძაღლი თუ არ გიყვარს ,ვერც ადამიანს შეიყვარებ ” სასაცილო და მცდარია. ყველა ის ადამიანი მიყვარს რომელიც იმსახურებს .

ჩემი თუთიყუში კოკოც .

არანაირად არ მიმშვიდებს ნერვიულ სისტემას ძაღლი .

მე არ მიყვარს ძაღლები .

თუმცა დედაჩემს უყვარს ძაღლები ,მეტიც გ ი ჟ დ ე ბ ა !

გუშინ .სახლში დავბოდიალობდი და ლეკვის წკმუტუნმა შემაწუხა. გარეთ შუქი ავანთე და პიდრდაპირ კარებთან იჯდა პატარა შავი ლეკვი და წკმუტუნებდა . კარი გავაღე და შემოვარდა .

კივილით ავძვერი მაგიდაზე და დაახლოებით ნახევარი საათი ფისოსავით მომიწია იქ ჯდომა .

დედაჩემი აღფრთოვანდა ,საჭმელი გამოიტანა და დაიწყო იმაზე ფიქრი,რომელი შამპონით დაებანა ქუჩის ,ჭუჭყიანი ძაღლი ,რომელიც ყარდა.

შემდეგ მიხვდა,რომ ამ ძაღლის დატოვება არ შეიძლებოდა  და ჩემი უკიდეგანო წუწუნის შემდეგ მამაჩემს გაატანა ლეკვი .

დამაფიქრა იმ ფაქტმა,როგორ მოიფიქრა ძაღლა გამოევლო  ჩვენამდე 1 სადარბაზო,შემოსულიყო ჩემთან და პირდაპირ ჩემი კარების წინ დაეწყო წკმუტუნი . სუფთა და საყვარელი,რომ ყოფილიყო ლეკვი ვიფიქრებდი ,ვინმეს ჩემი ”გახარება ” უნდოდა-თქო,მაგრამ ლეკვი ,ნამდვილად ქუჩის იყო .

ადრე გვყავდა ლეკვი ,1 კვირით . დედაჩემის  დიდი სიყვარულის გამო ძაღლების მიმართ გადავწყვიტე,რომ დავთანხმებულიყავი ჩვენს ოჯახში კიდევ ერთი წევრის მატებაზე,ვიფიქრე შევძლებ ,მე ჩემთვის – ის თავისთვის-თქო,მაგრამ შევცდი .

ოჯახში დავაყენე საკითხი , ან მე -ან ძაღლი-თქო და რატომღაც ჩემი თავი არჩიეს :)

იმის შემდეგ მორჩა ჩვენს ოჯახში ძაღლზე საუბარი . თუმცა როგორც კი დავტოვებ ჩემს ოჯახს,მაშინვე ვუყიდი დედაჩემს პატარა საყვარელ ლეკვს ) …

მაგრამ ეხლა აქ ვცხოვრობ,ჩემი მშობლების სახლში .

დედაჩემს უყვარს ძაღლები .

მე არ მიყვარს ძაღლები .

ამიტომ ჩვენ არ გვყავს ძაღლები .

იმედი მაქვს არასდროს ,არავინ არ გადაწყვიტავს ჩემს ”გახარებას ” ძაღლებით .

ვმეორდები :

მე არ მიყვარს ძაღლები .

მადლობა !

images

პ.ს სილამაზის აღქმის უნარი მაქვს , ვაღიარებ ,საყვარლები არიან :)

Old times ..

ბავშობაში გაზრდაზე ვოცნებობდი .

ბაღს ვერ ვიტანდი .დედაჩემს ყოველ დღე ტირილით მივყავდი იქ ,ბებიაჩემი და ბაბუაჩემი კი სულ მიცავდნენ და ცდილობდნენ დედის ”კლანჭებიდან ” ჩემს დახსნას. ბაღი ისე დავამთავრე,რომ  არ შემყვარებია არც ბაღი და არც რომელიმე ბიჭი  .. სხვები მიეჩვივნენ ,მე ვერა …

ბავშობაში წერა-კითხვის სწავლაზე ვოცნებობდი . ყოველთვის მქონდა ბლოკნოტები,რომლებშიც რაღაცეებს ”ვჯღაპნიდი ”,რადგან წერა არ ვიცოდი და მეგონა,რომ რაღაცას მაინც დაემსგავსებოდა ჩემი  მოხაზული რგოლები …

ბავშობაში ახალ წელს ბებიასთან და ბაბუასთან ერთად ვხვდებოდი და ნაძვის ხის ქვეშ ჩემი მშობლების დამალული საჩუქრები მელოდებოდა. ბავშობაში სოფელში წასვლის დროს უბედნიერესი ვიყავი .მახარებდა სოფლის თითოეული ბინადარი,კუთხე -კუნჭული , ამინდი ,მზე, ბალახი,ცხოველები …..

ახლა უბრალოდ ემოციებმა იკლეს, ეს წვრილმანები ვეღარ მაბედნიერებს,უბრალოდ ღიმილს მგვრის სახეზე. ახლა ბედნიერებისთვის უფრო მეტი რამ მჭირდება და ამ მეტის მოპოვება ცოტა არ იყოს რთულია…

სკოლაში შესვლა მიხაროდა. ვიცოდი,რომ იქ წერა-კითხვას ვისწავლიდი და სკოლაში მისვლის პირველ დღეს ვიგრძენი,რომ დიდი ვიყავი და ჩემს ოცნებას გაზრდასთან დაკავშირებით ნელ-ნელა ვუახლოვდებოდი… შემდეგ სკოლის დერეფანში უფროს კლასელები დავინახე და მივხვდი,რომ ჩემი სიხარული ნაადრევი იყო. ვუყურებდი მათ და ვხვდებოდი,რომ არც თუ ისე კარგ ადგილზე მოვხვდი .. აქედან დავიწყე იმაზე ოცნება,რომ ერთ დღეს  მეც ვიქნებოდი პატარების თვალში უფროს კლასელი და მეც შევიდოდი  ბოლო ზარზე კლასებში საროჩკაზე წარწერების გასაკეთებლად.მახარებდა ის ფაქტი,რომ ერთ დღეს ჩემიც შეშურდებოდათ პირველ კლასელებს და იტყოდნენ ” ამხელა როდის გავხდები-ო ”

სკოლის წლებმა როგორ ,სად ,რანაირად გაირბინეს წარმოდგენა არ მაქვს . სულ მეცინებოდა და ვბრაზდებოდი იმ ფრაზის წარმომთქმელ ადამიანებზე,რომლებიც ამბობდნენ,რომ სკოლა ეხლაა ცუდი,შემდეგ კი ვინატრებთ ისევ მერხზე ჯდომას.

უკვე მეთერთმეტე კლასში ვარ . მეორე სემესტრში ,არ დაივიწყოთ …  უკვე გავიზარდე …სულ მალე სკოლას დავამთავრებ . რადგან  თერთმეტმა წელმა ასე მალე გაირბინა, წელიწად ნახევარიც შეუმჩნევლად გაიპარება …

არ ვიცი სკოლა მომენატრება თუ არა ,ან კლასელები ,მაგრამ  დარწმუნებული ვარ ,რომ ეს ასაკი აუცილებლად მომენატრება .

მომენატრება ,რადგან მენატრება  ჩემი თავი 5-6 წლის ასაკში . მაშინ ყველა მე მეფერებოდა, ყველა თვალებში მიყურებდა, ოღონდ რამე მეთქვა ,მთელი ოჯახი ფეხზე იდგა. მაშინ ჩემს ”მინდას” ფასი ჰქონდა … მაშინ არ მქონდა პრობლემები და სადარდებლები.მაშინ მხოლოდ იმაზე ვფიქრობდი რა მეთხოვა მშობლებისთვის და როდის დაიწყებოდა ტელევიზორში  მულტფილმები ..

ხოდა გავიზარდე .

გავიზარდე და რეალობას შევეჯახე. დავინახე ადამიანები,რომლებიც ყველაფერზე წამსვლელები არიან , მივხვდი რა არის ცხოვრება,პრობლემები,სიყვარული,იმედგაცრუება,ღალატი,დაღლილობა და  გაქცევის სურვილი .

პიტერ პენმა იცოდა,რომ თუ გაიზრდებოდა ბავშობის წლებს ვეღარ დაიბრუნებდა და ამიტომ გადაწყვიტა, მარადიულად თამაშში და გართობაში ყოფილიყო …

სამწუხაროდ,  პატარაობაში ჩემთან არ მოსულა პიტერ პენი და არ უკითხავს მინდოდა თუ არა გაზრდა .

მაგრამ ახლა ,რომ მოვიდეს და მკითხოს,მინდა თუ არა ბავშობაში დაბრუნება,ზუსტად ვიცი რასაც ვუპასუხებ .

8fbb7a224111

უსათაურო…

დღეს ჩემში წერის სიყვარულმა და ”მუღამმა ” ისევ იფეთქა! მთელი დღეა ვფიქრობ,საღამოს საქმეებს მოვრჩები და მივუბრუნდები ჩემს საყვარელ ბლოგს-თქო !

უკვე 1 კვირაა სკოლა დაიწყო და რა თქმა უნდა დაიწყო ჩემი გაზომბებული მიმიკები, მოძრაობები და  გამომეტყველებები.  ხანდახან  მგონია,რომ ძილისთვის ვარ დაბადებული . ჟურნალისტობა კი მინდა,მაგრამ ძილის ამბავში როგორ გავქაჩავ ნამდვილად არ ვიცი.

წლის ბოლოს საატესტატო გამოცდები მაქვს  ჩასაბარებელი,ამას + სკოლის  ოთხი გამოცდა და ჩემს ტვინში და დღის განრიგში სრული ქაოსია .  მითუმეტეს,რომ არასდროს შემეძლო მათემატიკური საგნების  დამოუკიდებლად და  ადვილად სწავლა,ახლა იძულებული ვარ ჩემი ძვირფასი დრო ქიმია- ფიზიკაზე სიარულში დავხარჯო .

საშინლად გართულდა სკოლის დამთავრება . არ მესმის,  რატომ გვაწამებენ და ყველაფერს აკეთებენ იმისთვის,რომ ჩვენი ნერვიული სისტემა საბოლოოდ მოისპოს. სკოლაში ბავშვმა უნდა მიიღოს ს ა შ უ ა ლ ო განათლება და  ეს ამბავი  არ უნდა იყოს ასეთი რთული და კატასტროფულად ნერვების მომშლელი .

არ მესმის, რატომ უნდა ვხარჯო დრო,ენერგია, ნერვები და ფული იმ საგნებზე,რომლებიც არაფერში მჭირდება .  როგორც კი წლევანდელ წელს დავასრულებ და ღმერთის წყალობით ჩავაბარებ ქიმია-ფიზიკას, მაშინვე მოვკრიფავ ერთად წიგნებს და რვეულებს და საზეიმოდ დავწვავ!!!

დღეს  პარასკევია , კვირის ყველაზე საყვარელი დღე ჩემთვის .

ჩემს საყვარელ წითელ სავარძელზე ვარ მოკალათებული და გაღიმებული ვწერ ბლოგზე, გაღიმებული იმიტომ,რომ ძალიან მიხარია  აქ შემოხედვისთვის,რომ მოვიცალე.

რაღაც უაზროდ პოზიტიურ განწყობაზე ვარ ,რატომ არ ვიცი.

ერთადერთი,რაზეც ვფიქრობ წლევანდელი წლის წარმატებით დასრულებაა.

იმედი მაქვს, ყველაფერი ისე გამოვა როგორც ვგეგმავ და 10 წლის შემდეგ ზუსტად იმ მდგომარეობაში ვიქნები,როგორშიც მინდა !

დროებით!

მუდამ თქვენი მარიმგა!

60997_581674605254821_769049598_n

ო თ ხ ი …

თბილად მოკალათდით თქვენს სავარძლებში , ჩაის ან ყავას თუ მიაყოლებთ უკეთესი იქნება , უხდება ამ სიტუაციას სითბო ..

ზუსტად ერთი წლის  ჩემი ერთ-ერთი პოსტი შემდეგი სიტყვებით დაიწყო : ” სულ მავიწყდება 19 დეკემბერი ”….

ხომ,წელსაც დამავიწყდა.

საერთოდ მიჭირს თარიღების დამახსოვრება .  დაბადების დღეებსაც  ვერ ვიმახსოვრებ,მხოლოდ უახლოესების მახსოვს ,რომ არა დალოცვილი ფეისბუქი, ალბათ ჩემი ნაცნობების უმრავლესობა ჩემზე გაბრაზებული იქნებოდა,რადგან ვერავის მივულოცავდი ამ დღეს …

ჩემი ბლოგი 19 დეკემბერს  4 წლის გახდა . ასე მგონია შვილის დაბადების დღეზე ვწერ და მინდა რაც შეიძლება  ბევრი თბილი სიტყვა წარმოვთქვა …

მე უბრალოდ ბედნიერებას მანიჭებს  ბლოგზე შემოსვლა და  კომენტარების წაკითხვა. ბედნიერებას მანიჭებენ ის ადამიანებიც ,რომლებიც ამჩნევენ  ჩემს დაკარგვას და მახსენებენ,რომ ბლოგს მკითხველი ყავს და არ შეიძლება  ამის დავიწყება.

ერთი პერიოდი ვფიქრობდი, გადავხედავ ბლოგს და წავშლი უამრავ სულელურ პოსტს-თქო,მაგრამ შემდეგ საბოლოოდ ამოვიგდე ეს აზრი თავიდან,რადგან მინდა ყველაფერი დარჩეს…

მინდა  ჩემს ბლოგზე მოხვედრილმა ნებისმიერმა ადამიანმა ნახოს, როგორ ვიზრდებოდი ბლოგთან ერთად .

ეს უბრალოდ ის ადგილია,რომელსაც ბოლო დროს დიდ ყურადღებას ვეღარ ვაქცევ  დროის უქონლობის გამო,მაგრამ  მაინც ვიცი,რომ ნებისმიერ დროს აქ იქნება,არსად არ წავა და სულ მომისმენს …

ეს ადგილია სადაც ვწერ ჩემთვის  და თან ყველასთვის.

ბლოგზე საბოლოოდ წერა ,რომც შევწყვიტო ( თუმცა მეეჭვება) აქაურობის განადგურებაზე არც ვიფიქრებ,რადგან სასიამოვნოდ გაღიმებული ვკითხულობ ხოლმე  2 -3 წლის წინანდელ პოსტებს .

საერთოდ მიყვარს წარსულში ქექვა ,ალბათ იმიტომ ვაწარმოებ  უკვე 17 წლის გოგო მთელი ცხოვრებაა დღიურებს .. ალბათ, იმიტომ ვკითხულობ წლების წინანდელ  ჩანაწერებს გაღიმებული … მომწონს ჩემი ემოციების  კითხვა და ფიქრი  იმაზე,რომ ის პრობლემა რომელიც მაშინ მაწუხებდა  უკვე მოგვარებულია …

ტრადიციულად არ შემოგთავაზებთ ბანალურ მონაცემებს იმის შესახებ თუ რამდენი პოსტი დავჯღაპნე წელს, რამდენი  კომენტარი მიიწერა ჩემს პოსტებზე და და რამდენი ადამიანი შემობლაყუნდა ჩემს სამყაროში …

უბრალოდ ჩემს თავს ვუსაყვედურებ,რომ უკვე მეოთხე წელია მავიწყდება 19 დეკემბერი და ვუსურვებ ,რომ არასდროს ეგრძნოს ჩემს ბლოგს და მის მკითხველს უჩემობა .

დიდი მადლობა ,რომ ხართ ჩემთან ერთად უკვე მეოთხე წელია <3 !!!

10574486_671754342922277_1968362172101640492_n