იქნებ …

გუშინ ძალიან ძველი ნაცნობი შემხვდა ,შემთხვევით .

ბოლოს ერთმანეთი რომ ვნახეთ, ძალიან პატარები ვიყავით .

გავიხსენეთ ძველი ამბები, ერთმანეთის ახლანდელ ცხოვრებაში ცხვირის ჩაყოფაც მოვასწარით და ბოლოს მკითხა :

  • რა მოგიტანა გაზრდამ ,მარიკა?

ბევრი ვერ ვიფიქრე, ინსტიქტურად ,გაუაზრებლად შიში-თქო,ვუპასუხე . საუბარი ამაზე აღარ გაგვიგრძელებია, გაეცინა.მეც გამეცინა. იფიქრა ,რომ ვიხუმრე .დრამატული ადამიანი არ ვარ და მითუმეტეს არც მაშინ ვყოფილვარ,როდესაც ამ ადამიანთან ვურთიერთობდი.

გზაში ბევრი ვიფიქრე ჩემს პასუხზე. ვერ მივხვდი , ჩემი ქვეცნობიერის ამოძახილი იყო ეს პასუხი თუ, იმ ფიქრმა ჩემს მაგივრად დაიწყო საუბარი,რომლის გააზრების უფლებასაც საკუთარ თავს არ ვაძლევ.

შიში ალბათ ,არასწორი პასუხი იყო. უფრო სიფრთხილე. ნაბიჯის გადადგმის წინ გამოჩენილი სიფრთხილე ,ჭაობში ჩავარდნისგან რომ ვიხსნა ჩემი თავი ,რომლიდანაც მილიონჯერ ამოვსულვარ.

ან, რაიმეს თქმის წინ გამოჩენილი სიფრთხილე და დაფიქრება ,რომ ისეთი რამ არ ვთქვა,რაც თვეების განმავლობაში ძილის საშუალებას არ მომცემს. გარეგნულად არ მეტყობა,რომ ის გოგო ვარ ,რომელიც შემთხვევით გულს გატკენს და ამის გააზრების მერე ,ღამეებს გაათენებს სინანულში და დარდში .

ხო, გარეგნულად არაფერი არ მეტყობა.

ბევრი ფილმი მაქვს ნანახი,30 წლის ადამიანი,12 წლის ბავშვის სხეულით რომ იღვიძებს და ცდილობს ის გამოცდილება და ჭკუა დათრგუნოს ,რომელიც აქვს და ისევ პატარა ბავშვად იქცეს. ისევ მოერგოს იმ პატარა ,გამოუცდელი და სულელი ბავშვის სხეულს. გუშინაც ვუყურე ერთ მსგავს ფილმს და ვერ ვხვდები ,რატომ აქვთ ამ ფილმის გმირებს მუდამ სურვილი, დიდებად იქცნენ და გზა თავიდან არ გაიარონ.

ყველაზე ტკბილი გზა,რომელიც კი შეიძლება ადამიანს გასავლელი ჰქონდეს. მართლა არ მესმის .

სარკეში ვიხედები ხოლმე და ვხვდები,რომ 12 წლის აღარ ვარ . ჩემს თავში ვეძებ სრულწლოვანი ადამიანის ემოციებს ,გრძნობებს და ფიქრებს ,მაგრამ ვერსად ვპოულობ.მგონია,რომ გაზრდა არა მხოლოდ გარეგნულად, არამედ შინაგანადაც უნდა იგრძნო,ემოციების დონეზე.

ისევ ისე მიხარია,ისევ ისე მიცემს გული,ისევ ისე ვერ ვჩერდები სავარძელზე,როგორც ადრე . ისევ იმ ემოციით მივდივარ ჩემს გრემში ,ჩემს სამოთხეში დედამიწაზე,როგორც 10 წლის წინ .

ამაზე რატომ არავინ არ იღებს ფილმებს ? იმაზე,რომ გარეგნულად ვიცვლებით ,შინაგანად კი ისევ ისეთები ვრჩებით ,როგორებიც ვიყავით ?

ხანდახან მგონია,რომ კოსმოსური ხუმრობის ნაწილები ვართ და მეტი არაფერი.

ჩემს მეგობარს ბევრჯერ უთქვამს,რომ ხანდახან თავი ,რომელიმე წიგნის პერსონაჟიი გონია,რომლის ცხოვრებასაც ავტორი განაგებს,რომელიც პარალელურ სამყაროში ზის და წერს ,როდის რა მოხდება ჩემი მეგობრის ცხოვრებაში .

არ ვიცი ,რომელი უფრო ახლოს ვართ რეალობასთან ,მე თუ ჩემი მეგობარი .

ან იქნებ , არც იყოს საჭირო ,რეალობის შეგრძნების ასეთი მძაფრი სურვილი.

იქნებ,

ყველაფერი, რასაც ვხედავთ მართლა ჩვენი წარმოსახვა და ილუზიის ნაწილი იყოს .

ვინ იცის ….

Advertisements

ნამდვილი ისტორიები

არასდროს მქონია აზრის გამოთქმის პრობლემა.

მთელი ცხოვრებაა ვქაქანებ .იმაზე მეტს ვლაპარაკობდი ყოველთვის, ვიდრე საჭირო იყო და ვიდრე მინდოდა.

ამას, ჩემს გურულ წარმომავლობას აბრალებენ ხოლმე,ხშირად.

როგორც წესი, საკუთარ ნათქვამს, წამოროშვის შემდეგ ვიაზრებ ხოლმე .არასდროს ვალაგებ თავში წინასწარ რა უნდა ვთქვა . ჩემი ადამიანებისთვის ეს ჩვეული მარიკაა და მათთვის ჩემი სიფიცხე და ქაქანი პრობლემას არ წარმოადგენს. ისეთ ადამიანებთან ურთიერთობას კი,ვისთანაც დაფიქრება და შემდეგ თქმა მჭირდება ,უკვე დიდი ხანია ვერიდები .

ბოლო დროს თითქმის ყველას ვერიდები და თავს კარგად ვგრძნობ . მარტოობა არ არის პრობლემა, პრობლემა იმ ადამიანებთან კონტაქტია,რომლებიც გვძაბავენ და თავს ცუდად გვაგრძნობინებენ .ასეთები ბევრნი არიან . ხოდა მეც ვერიდები პატარა ადამიანებს ,რომლებსაც მუდმივად იმის მცდელობა აქვთ, შენც პატარად გაქციონ ან თავი ასეთად გაგრძნობინონ .

ასე ვცხოვრობ .

ვლაპარაკობ .

ყოველთვის, ყველაფერს .

ჩემი გაჩუმება, ყოველთვის, ყველასთვის პრობლემა იყო და ვერ ვიტყვი ,რომ ჩემ თავში ყველაზე მეტად ეს არ მომწონს. პირიქით , მგონი მარიკა ამიტომაც მიყვარს .

არ მიყვარს ჩუმი ხალხი . არ ვენდობი ადამიანებს ,რომლებიც ჩუმად კუთხეში სხედან და ალმაცერად გვაკვირდებიან . არ მჯერა ,რომ სათქმელი არაფერი აქვთ . არ მჯერა ,რომ სიჩუმე მუცლიდან დაყვათ .

ერთი საათია კლავიატურაზე თითებს ვაკაკუნებ . ვცდილობ, ვიპოვო სიტყვა,რომელიც გადამარჩენს. გადამარჩენს გაჩუმებისგან .სიტყვები დავკარგე ,ხმა დავკარგე და ეს იმაზე დიდი პრობლემაა ჩემთვის ,ვიდრე ვინმეს წარმოუდგენია .

რამდენიმე კვირის წინ ,ჩემს უბანში ,ვიღაც კაცი დადიოდა და არაადამიანური ხმით ღრიალებდა. ეს რამდენიმე დღე გაგრძელდა. ბოლოს, ფანჯარასთან დავუყარაულდი.ისეთი არაამქვეყნიური ხმით ყვიროდა,მაინტერესებდა, მიწაზე მოსიარულე ადამიანს ასეთი ხმა საიდან ამოსდიოდა, ან რის თქმას ცდილობდა.

საშუალო ასაკის, მოვლილი,ნორმალურად ჩაცმული კაცი შემრჩა ,რომელიც მხოლოდ მენატრების ღრიალებდა.

გიჟია . რა თქმა უნდა გიჟია. მეც ყველასთან ერთად ეს გავიფიქრე და ჩემს ცხოვრებას დავუბრუნდი .

ალბათ ,სიტყვები რომ არ გამთავებოდა, უფრო გასაგებად ,დაკონკრეტების გარეშე გადმოვცემდი იმას,რის თქმასაც ვცდილობ .

გიჟი, მკვლელი,ნერვიული,ბოროტი,ბოღმიანი,უემოციო და უსიტყვოდ დარჩენილად არავინ იბადება . შემდეგ, ან ცხოვრება, ან ადამიანები გვაქცევენ იმათ , რაც საბოლოოდ ვართ . რასაც ვთესავთ ,იმას ვიმკით .

მიმოიხედეთ გარშემო და პირველ რიგში საკუთარ თავებს დაუკვირდით . ნამდვილი ადამიანები,ნამდვილი ისტორიებით,ნამდვილი ტკივილებით და ტრაგედიებით ჩვენს გარშემო არიან .

ვერც ერთი ფილმი და წიგნი ვერ გადმოსცემს იმ ხმას, რასაც ის კაცი რამდენიმე დღის განმავლობაში გამოსცემდა.

ნამდვილ ხმას.

ამ ყალბ სამყაროში კი, ყველაფერი ნამდვილი უნდა დავიჭიროთ . უნდა დავიჭიროთ , თუ გვინდა ადამიანებად დავრჩეთ და არა , უემოციო,უსიტყვო რობოტებად …

მუდამ თქვენი მარიმგა!

სუიციდი

სუიციდი მხოლოდ ვენების გადაჭრას არ ნიშნავს .

ან მხოლოდ ფანჯრიდან გადმოხტომას.

ან მხოლოდ ვითომ, შემთხვევით, ბევრი წამლის დალევას.

ან მხოლოდ თავის ჩამოხრჩობას .

მრავალნაირი სახის სუიციდი არსებობს ,რომლის შემდეგაც კვლავ ”ცოცხალი ” ხარ .

და ამას ყოველ დღე ვაკეთებთ .

ყოველ დღე ვიკლავთ თავს და მერე მაინც ”ცოცხლები ” ვრჩებით .

სუიციდია, ფანჯრის დაკეტვა წვიმის დროს,როცა წვიმა გიყვარს .

სუიციდია ,იქიდან თავქუდმოგლეჯილი გამოქცევა ,სადაც ყოფნა გვინდა.

სუიციდია, იმ ადამიანებისგან შორს ყოფნა,ვისთან ახლოს ყოფნაც გვინდა.

სუიციდია ,სულის ადამიანების დაკარგვა . ჩვენი სურვილით დაკარგვა.

სუიციდია, იმის არ გაკეთება , რისი გაკეთებაც გვინდა. იმის არ თქმა ,რისი თქმაც გვინდა .

სუიციდია, იქ ყოფნა, სადაც არ გვინდა ვიყოთ .

სუიციდია, იმის კეთება ,რისი გაკეთებაც არ გვინდა .

სუიციდია, ფიქრების,გრძნობების,ემოციების კონტროლი.

სუიციდია ,იმ ადამიანად ყოფნა,რომლებისგანაც ბავშვობაში გამოვრბოდით .

იმ ადამიანად გაზრდა,რომლებიც ბავშვობაში არ მოგვწონდა,სუიციდია .

საზოგადოების დაკმაყოფილება და შენს ტყავში არაკომფორტულად ყოფნა,სუიციდია.ადამიანებს თავი რომ მოაწონო,ისე უნდა იცხოვრო,როგორც ისინი ცხოვრობენ : ბაღი,სკოლა,უნივერსიტეტი,მუშაობა,გათხოვება,შვილების გაჩენა და მორჩა,საზოგადოებისთვის მისაღები ხარ .ისინი კმაყოფილები არიან,კიდევ ერთი თავისნაირი ადამიანი დააბიჯებს დედამიწაზე.

ყველა ”უნდა” შესრულებულია: უნდა ისწავლო,უნდა იმუშაო,უნდა გამრავლდე და

ბედნიერი ”უნდა” იყო.

”უნდა ”იყო.

ბედნიერი ”უნდა” იყო .

როგორც ვთქვი ,

სუიციდია, ფანჯრის დაკეტვა წვიმის დროს,როცა წვიმა გვიყვარს ….

გაფერადება

ვინსენტ ვან გოგი ყვითელ საღებავს ჭამდა,რადგან ფიქრობდა, რომ ეს ფერი ბედნიერებას შეიტანდა მის სხეულში და იქიდან-სულში.

ყველა ადამიანი თავისებურად გიჟია. ვან გოგის სიგიჟე იმაში გამოიხატებოდა,რომ ყვითელ საღებავს ჭამდა ბედნიერების მოსაპოვებლად.

ის შინაგანი სიბნელის ”მკურნალობას” საღებავით ცდილობდა.ყვითელი საღებავით . ეგონა,რომ ყვითელი ბედნიერი ფერი იყო.

ყველას ჩვენი წილი უბედურება გვჭირს და ყველას გვაქვს ჩვენი ბედნიერი ფერი .ფერი,რომელსაც შევჭამდით ,თუ რაციონალურად ფიქრის უნარი წაგვერთმეოდა.

ზოგი უბედურების დამარცხებას შიგნიდან ცდილობს, ზოგი გარედან.

არ მიკვირს, ადამიანები რომ გიჟდებიან. უფრო ის მიკვირს ხოლმე,რომ ძლებენ და არ გიჟდებინ .

გაგიჟებაში და ცუდად ყოფნაში უცნაური არაფერია.

ცუდად ყოფნა ნორმალურია. სულ კარგად ყოფნაა უცნაური .

ის ადამიანები ,რომლებიც სულ კარგად არიან ,გიჟები არიან .პრინციპში არა ,გიჟები არ არიან . უბედურების დაფარვის თავისებური მეთოდი აქვთ მოფიქრებული – სულ კარგად ყოფნა. თითქოს კარგად ყოფნა. ცუდად ყოფნის კომპლექსს ღიმილით და ბედნიერი გამომეტყველებით მალავენ .

ვან გოგი საღებავს ჭამდა.

ყვითელ საღებავს.

ასე ხდება ,როდესაც შინაგანად ნაცრისფერი ხარ. იღებ ყვითელ საღებავს და ჭამ .

ან ძალიან ბევრს ცეკვავ .

ან ძალიან ბევრს იცინი.

ან ძალიან ბევრს მღერი .

შინაგანი სიბნელის დამალვას გარედან ცდილობ .

იღებ მკვეთრ, წითელ ტუჩსაცხს და ისვამ იმ იმედით ,რომ ყურადღებას ეს წითელი ფერი მიიქცევს და არა ნაცრისფერი .

ან საგანგებოდ იცვამ თეთრ მაისურს, ჭრელ ყვავილებიან კაბას .

როგორც ვთქვი, ყველა ადამიანი თავისებურად გიჟია .

როგორც ვთქვი ,ცუდად ყოფნა ნორმალურია და ამაში უცნაური არაფერია.

არც ნაცრისფერი შინაგანი სამყაროა მთავარი პრობლემა.

მთავარია, იმ რამდენიმე ადამიანის შენარჩუნება და მოფრთხილება,რომლებიც მიუხედავად ჩვენი საგანგებოდ ჩაცმული ჭრელი კაბის და საგანგებოდ წასმული წითელი ტუჩსაცხის მიღმა, ნაცრისფერს ხედავენ .არ ტყუვდებიან და ყოველთვის იციან ,ჩვენი ისტერიული სიცილი რას ნიშნავს .

მთავარი, ასეთი ადამიანების ყოლაა ცხოვრებაში და არა ის,რომ ხანდახან ,ჩვენს გარშემო დატრიალებული ნაცრისფერი ქარიშხალი,ჩვენ შინაგან სამყაროსაც აბნელებს.

გადაკითხვა

”დაწერე შენი ისტორია”

”დაწერე შენი ისტორია ”

”დაწერე შენი ისტორია ”

ამოვიჩემებ ხოლმე ფრაზას,ადამიანს და დავდივარ .

დავდივარ ასე, ამოჩემებული,აკვიატებული ფიქრებით-ამოჩემებულ და აკვიატებულ ადამიანებზე ფიქრებით .. მერე გადამივლის.

21 წლის ვარ(ნეტავ როდის მოვა ის ასაკი,როცა ასე ხმამაღლა აღარ გამოვაცხადებ რამდენი წლის ვარ ) და აღმოვაჩინე,რომ ყველაფერი გადაივლის.სასიამოვნო მოსასმენია ,რომ შეიძლება მთელი ცხოვრება ერთი ადამიანი გიყვარდეს.

ან მთელი ცხოვრება ერთი იდეის გარშემო იცხოვრო .

ან მთელი ცხოვრება ერთი რამის გწამდეს.

სასიამოვნო მოსასმენია.

რეალურად კი ,ყველაფერი გადის. სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ არ ვიცი ჯერ , ვერ ჩამოვყალიბდი .

ამ ბოლო დროს ბევრი წიგნი გადავიკითხე. ადრე წაკითხულ წიგნებს მივადექი და თავიდან წავიკითხე.ვკითხულობდი და ჩემ თავზე მეცინებოდა. ჩემ თავზე და ადამიანებზე მეცინებოდა .თავის დროზე მეგონა,რომ წაკითხული გავიგე. თურმე ვერაფერიც ვერ გამიგია.

მერე ფიქრი დავიწყე ჩემი ცხოვრების ადამიანებზე. იმათზე, ვინც იყვნენ ჩემ ცხოვრებაში და იმათზე, ვინც ახლა არიან . არავინ იცის, რამდენი ადამიანი გავუშვი ისე,რომ არც მიფიქრია მათი კიდევ ერთხელ გადაკითხვა, გაგება,გაცნობა,გამოცდა…იქნებ ,რომ გადამეკითხა, სულ სხვა ვინმე აღმოჩენილიყო ჩემ წინ ,მაგრამ მაშინ არ მეგონა,ერთხელ თითქოს გაგებულის გადამოწმება თუ შეიძლებოდა.

ერთი შეხედვით უცნაურია ,ადამიანთან სიტყვა ”გადაკითხვა”გამოიყენო,მაგრამ მგონია ,რომ ყველაზე ცოცხალი და მეტყველი ჩვენში თვალებია, თვალებში კი ყველაფრის წაკითხვა შეიძლება თუ მოინდომებ და არ შეგეშინდება .

ახლა ვიცი ,რომ შეიძლება ისინი მაინც გადავიკითხო, ვინც ამჟამად არიან ჩემ ცხოვრებაში ,მაგრამ მეშინია. მეშინია იმის,რაც შეიძლება დამხვდეს.

არაფერია იმაზე საშიში,მონსტრი საწოლის ქვეშ კი არა , შენს გვერდით ,დივანზე წამომჯდარი იპოვო .

მონსტრი… საკუთარი თავის მონსტრები ჩვენთვითონ ვართ .მართალია, ჩვენ ვაზიანებთ ჩვენს თავებს ყველაზე მეტად. ყველაზე ცუდი კი ის არის,რომ ამას გაუცნობიერებლად,ინსტიქტურად ვაკეთებთ .

”დაწერე შენი ისტორია”

თითქოს ცნობისმოყვარეები ვართ ,ჭორიკნები და ყველას ცხოვრება გვაინტერესებს ,მაგრამ ასე არ არის.ჩვენ გვგონია,რომ გვაინტერესებს. რეალურად არავის არ აინტერესებს შენი ისტორიები. .

დედამიწის ცენტრად თავი ბევრჯერ მიგრძვნია.რაღაც მომენტში ყველას გვგონია,რომ სამყარო ჩვენს გარშემო,ჩვენთვის ტრიალებს .

რეალურად დიდი,ზრდასრული ადამიანი მაშინ ხდები,როცა აცნობიერებ,რომ ეს ასე არ არის. იმის მიხვედრა,რომ ამ დიდ და კითხვებით სავსე სამყაროში არავინ ხარ მტკივნეულია. თან ზრდასრულობასთან არის დაკავშირებული.ზრდასრულობაც მტკივნეულია.

მარტია .

რაღაც მომენტში მარტს ემსგავსები .

ისევეთივე არეული და არაპროგნოზირებადი ხდები,როგორიც მარტია.

შენი ნაწერებიც შენსავით არეულია,ან მარტივით …

მარტი რთული თვეა,მაგრამ მაინც ბევრს უყვარს .

რატომ?

ღმერთმა იცის რატომ ….

სიზ-მარი

ბოლო დღეებია სიზმარში ქალს ვხედავ .

მოხუც ქალს,მოვლილს,თვალებჩამქვრალს …

ასაკი დიდად არ ეტყობა.მთელი ცხოვრება სარკის წინ ტრიალს და საკუთარ თავთან პრანჭვას უშედეგოდ არ ჩაუვლია ,როგორც ჩანს …

ასაკი არ ეტყობა,მაგრამ თვალები აქვს ჩამქვრალი,გაყინული,უემოციო…

დიდ ოთახში ზის ,წითელ დივანზეა უენერგიოდ ჩამომჯდარი და ცდილობს დაწეროს.

ჩამქვრალი,გაყინული,უემოციო თვალებით სადღაც შორს იყურება ,თითქოს წლები უკან გადაახვია და საკუთარ თავს უყურებს სინანულით .

ცდილობს დაწეროს…

მის წინ დახვავებული ფურცლები და სურათები იმაზე უფრო უსულოდ გამოიყურებიან ამ ქალის ფონზე, ვიდრე სინამდვილეში არიან .

მთელი ცხოვრება ასე იყო . სულ ცდილობდა დაეწერა და არასდროს არ გამოსდიოდა. იმის ნახევარსაც ვერ წერდა ,რასაც ფიქრობდა. არადა აქებდა ყველა,აქეზებდნენ ,წერა არ შეწყვიტო,კარგად გამოგდისო… რა იცოდა იმ ხალხმა, რა ხდებოდა ამ ქალის თავში და გულში…

ახლა დიდ ოთახში ზის, მარტო ,წითელ დივანზეა ჩამომჯდარი და ცდილობს დაწეროს. ცდილობს ,მაგრამ არ გამოსდის. თითქოს ყველაფერი თქვა რაც სათქმელი ქონდა. თითქოს ყველაფერი დაწერა ,რისი დაწერაც შეძლო …

დრომ მის სახეს ბევრი ვერაფერი დააკლო.. მის დარდებს სახეზე გაჩენილი ნაოჭების რაოდენობით ვერ დაადგენ. უბრალოდ თვალები აქვს ჩამქვრალი,გაყინული,ეუმოციო…

სულ ეგონა ,რომ სიბერეში ბევრ რამეს ინანებდა,პირველ რიგში – მარტოობას.

დრომ მის სახეს ვერაფერი დააკლო. ვერც მის ხასიათს . ბევრი რამე და ვინმე დაკარგა სიამაყის გარდა . სიამაყე არსად წასულა.ისიც დიდ ოთახშია, წითელ დივანზეა ჩამომჯდარი მასთან  ერთად….

ეს სტკივა ყველაზე მეტად … ჩამქვრალი ,ეუმოციო ,გაყინული თვალები ამას დარდობენ… სინანულის ვერ სწავლას… არ გატეხვას..ვერ გატეხვას- საკუთარ თავთანაც კი …

ბოლო დღეებია სიზმარში ქალს ვხედავ .

მოხუც ქალს,მოვლილს,თვალებჩამქვრალს …

555383_356726947775773_1756465747_n

 

მარიკას

ძალიან ცოტა ადამიანმა იცის ,რომ სინამდვილეში მარიკა მქვია .

საკმაოდ პატარა ვიყავი ,იმ მომენტში ჩემთვის მნიშვნელოვანმა ადამიანმა ,ხუმრობით მითხრა, ისე გადმომიგდო, ეს კა რა არის,მარი ჯობიაო და მეც პატარა და სულელმა მაშინვე შევიძულე ჩემი სახელი .

მას შემდეგ ბევრი დრო გავიდა, ის ადამიანიც გაქრა,რა თქმა უნდა  გაქრა ,მე კი დავრჩი ჩემი ნამდვილი ნაწილის- კას გარეშე .

ისე გავაგრძელე მარის სახელით ცხოვრება ,ვერც მივხვდი … მხოლოდ ძალიან ახლობელი ადამიანები მეძახიან მარიკას, ისინი,ვინც ბავშვობიდან მიცნობენ . არავის არ ვეცნობოდი ჩემი ნამდვილი სახელით , ყველას მარის ვაცნობდი,ჩემთვისაც უცნობ მარის …

მერე შემთხვევით მარიმგა გავხდი . ბლოგს ვაკეთებდი,ყველა სახელი დაკავებული იყო,ბევრი ფიქრი დამეზარა და ჩემს სახელს, ჩემი გვარის პირველი ასოები მივაბი და მარიმგა მივიღე.

ბოლო პერიოდია ბევრს ვფიქრობ ამ ამბავზე. ადამიანები შემოდიან ჩვენს ცხოვრებაში , რაღაცებს გვილაგებენ,რაღაცებს გვირევენ, რაღაცებს გვიტოვებენ,რაღაცები მიაქვთ და მიდიან . მიდიან და ჩვენ თუ ვერ შევძელით საკუთარი თავის დაჭერა ,შეცვლილებს გვტოვებენ . ყოველი ასეთი მოსვლის და წასვლის შემდეგ , სხვა ადამიანები ვხდებით და ეს კარგია თუ ცუდია არ ვიცი .

ძალიან მინდა მარიკასთან ლაპარაკი შემეძლოს. იმ პატარა ,სულელ, გამოუცდელ,დამჯერ და ამყოლ მარიკასთან ლაპარაკის საშუალება ,რომ მქონდეს,ძალიან ბევრ რამეს ვეტყოდი .

ვეტყოდი,რომ არავის და არაფრის გამო არ უნდა შეიცვალოს,თორემ ერთ მშვენიერ დღეს გაიღვიძებს და საკუთარ თავს ვეღარ იცნობს .

ვეტყოდი ,რომ სამუდამოდ არავინ და არაფერი არ რჩება ჩვენთან და ამიტომ , ემოციები და გრძნობები მოთოკოს,თორემ წასული ადამიანების ტკივილი დაანგრევს .

ვეტყოდი,რომ მის ცხოვრებაში მომხდარი ყოველი ბედნიერი წუთი და ადამიანი  დააფასოს .არ დაჯდეს კმაყოფილი და არ იფიქროს ,რომ ეს ყველაფერი დაიმსახურა და იმიტომ ხდება , არ იფიქროს ,რომ ეს სამუდამოა.

გავაფრთხილებდი მარიკას, აუცილებლად გავაფრთხილებდი, სიამაყე და თვითკმაყოფილი გამომეტყველება მოიშოროს,თორემ ინანებს, მწარედ ინანებს .

ნუ ფიქრობს ამდენს, ნუ გეგმავს ყველაფერს , ნუ გონია ,რომ მისი ცხოვრება მის ხელშია, მასზეა დამოკიდებული, ასე არ არის მარიკა ,ცხოვრება თავისით ალაგებს და ურევს რაღაცებს .. ისეთ ადგილას გადაგისვრის,ისეთ ვინმესთან  მიგიყვანს ,შენი ცხოვრება შენთვითონ გაგაოცებს .

ნელ-ნელა მიყევი დღეებს მარიკა, არაფერში არ გჭირდება ეს ბრძოლები და მტკიცებები ,რაღაც სისულელეების დამტკიცება ვიღაც სულელებისთვის არაფერს არ მოგიტანს …

რაღაცები თავისით ლაგდება ,ვიღაცები თავისით მოდიან თუ კი იმსახურებ .

და კიდევ ,

მარიკა, იცოდე, ყველაზე მნიშვნელოვანი ამბები შენს ცხოვრებაში ,დაუგეგმავად და მოულოდნელად მოხდება .

ამიტომ მოეშვი მარიკა,მოეშვი ) .

webcam-toy-photo65