”გარდაცვალებას ჰგავს ნოემბერი”

ყველას თავისი წილი მარიკა სჭირდება.არა  ისეთი,როგორიც სინამდვილეშია,არამედ ისეთი,როგორი მარიკას ყურებაც სასიამოვნოა .

ჩემს დას ნერვებდაწყნარებული მარიკა უნდა,რომელიც არ ყვირის,კარგ ხასიათზეა,უღიმის მის მეგობრებს და მზად არის ყოველთვის მოისმინოს მისი ისტორიები .

დედაჩემს ბედნიერი მარიკა უნდა.შვილი რომლის უხასიათობა მისი სადარდებელი არ იქნება .დედის მთავარი ბედნიერება ხომ შვილის სახეზე ბედნიერი ღიმილის დანახვაა.

მამაჩემს საამაყო შვილი უნდა,რომელთან ერთადაც ამაყი სახით ივლის და არასდროს შერცხვება იმის თქმა ,რომ მარიკა მისი შვილია .

ჩემს მეგობრებს ის ძლიერი მარიკა უნდათ ,წლების განმავლობაში რომ იყო:პრობლემებს ძლიერი სახით ხვდებოდა, არავის არაფერს არ არჩენდა, ამაყი იყო და არასდროს არ ვარდებოდა დეპრესიაში სისულელეების გამო .

ბებიაჩემს,ბაბუჩემს,ბიძაჩემს,ბიცოლაჩემს და ბლაბლაბლა…..  ხო ,მათაც საამაყო მარიკა უნდათ,სუფრასთან მომღიმარი სახით  მჯდარი .ხო,ნაკლებად მოლაპარაკე,რომ რამე ‘მწარე ‘ არ წამოსცდეს ხალხში …

ლექტორებს პუნქტუალური,კრეატიული,ენერგიული და მობილიზირებული სტუდენტი უნდათ ,იგივე უნდოდათ მასწავლებლებსაც…მარიკაში ჩადებული შრომა რომ მოემკათ ოდესმე …

ჩემი ბლოგის მკითხველებს აქტიური მარიკა უნდათ ,უყვართ მისი პოსტების კითხვა და წელიწადში ორჯერ მოგდებული პოსტი არც თუ ისე სახარბიელო საქმეა. ხო,თან ნაკლებად სევდიანო პოსტების მწერალი მარიკა არ იქნებოდა ურიგო. ყველას საკუთარი პრობლემები აქვს და აქ , ამის წუწუნი იკითხე და შენს სევდას მისი დაამატე კიდევ …

ბიჭებს მხიარული მარიკა უნდათ ,ცოტა ყრუ, ცოტა ბრმა ,ცოტა სულელი,ცოტა მოშტერო,მაგრამ საყვარელი.ხო,ყველაფერზე ყურადღების გამახვილება რა უბედურებაა, რა არის . რომელი საუკუნეა ბოლოს და ბოლოს ….

ჩემი ბოლო ურთიერთობის გმირს მარიკას გარეგნობის მქოდე ‘ძაღლი ‘ უნდოდა : მარიკა,რომელიც დებილივით თავს დაუქნევდა ყველაფერზე და დაძახებისას კუდის ქიცინით ,ბედნიერი გაეშურებოდა მისკენ  ..

ჩემს მეზობლებს და უბნელებს ცოტა მომღიმარი გოგონა უნდათ: რა უბედურებაა ეს უჟმური სახით სიარული მთელი დღე,გაიღიმე,შვილო  .

ხალხს რასაც მიაჩვევ, იმას მოითხოვენ შენგან, ყოველთვის .

სხვას მართლა არასდროს არ შეაწუხებს ის,რასაც შენი,საკუთარი ტკივილი ჰქვია. შეაწუხებს კი არა , არც კი გაპატიებს შენს წუხილს,გაგამტყუნებს,ეს რატომ გტკივაო, გეტყვის ..განა იმიტომ,რომ ვინმეს არ უყვარხარ ან არ უნდა ,რომ გაგიგოს. არა , უბრალოდ ადვილია სხვის ცხოვრებაზე საუბარი.მეც ბევრჯერ მომიგვარებია წამებში სხვისი პრობლემები .

გიყურებენ,გიყურებენ,შეეცდებიან გაგიგონ,დაგამშვიდონ,მოგიგვარონ რაღაც ,მაგრამ ბოლოს მიეჩვევიან ,რომ ‘რაღაც ვერ ხარ  ხასიათზე ‘ და მორჩა .

სოციუმის ჩართულობა აფუჭებს ყველაფერს:მეგობრობას,სიყვარულს,სიხარულს,ტკივილის… ყველაფერს ..

და ყველაზე ცუდი ის არის ,როცა სხვაზე ვერ ბრაზდები…როდესაც იცი,რომ კონკრეტული პიროვნების ბრალია რაღაცები,ადვილია გადატანა და შეგუება … საკუთარ თავზე გაბრაზებაა გარდაცვალების მსგავსი …..ჯდები და ხვდები,რომ ყველაფერი შენი ბრალია და მოგვარების იმ გზებს ეძებ,რომლებიც,რეალურად საერთოდ არ არსებობს .

”გარდაცვალებას ჰგავს ნოემბერი ‘ …

ყოველი თვე ,კვირა,დღე და წელი იქნება გარდაცვალების მსგავსი თუ რაიმე არ შეიცვლება …

ადრე პოსტებს ამ ფრაზებით ვასრულებდი : ”ესეც გაივლის ” , ” ყველაფერი კარგად იქნება ” …

დეკემბრის პირველ საათებს გილოცავთ და გისურვებთ ,არასდროს არ შემოიჭრას თქვენში ის სუსხი,რომელიც ამ თვეს ახლავს თან …

მუდამ თქვენი მარიმგა …

15078649_1066756760088698_3300930860635072260_n

 

 

 

 

 

 

სხვისი პოსტი.

ჩვეულებრივი გოგო ვარო,ამბობს,მაგრამ ხშირად ვამჩნევ მასში არაჩვეულებრივ რაღაცებს და ამის გამჟღავნებისას თავს აქნევს და იღიმის.

არ უყვარს კომპლიმენტები,თავს არაკომფორტულად გრძნობს და ცდილობს არ მოუსმინოს  ჩემს ნათქვამ ”დღეს რა ლამაზი ხარს” .

სითბოს და სიყვარულის გამოხატვა არ უყვარს,დღემდე ვერ ვხვდები რატომ.არასდროს ამბობს სიტყვებს მიყვარხარ,მენატრები,მჭირდები.ამის გამო პროტესტი არასდროს გამომიხატავს,რადგან ერთ გამოხედვაში ვკითხულობ ხოლმე ამ სიტყვებს .სულ იმალება ჩემთან ერთად . თითქოს არ უნდა ჩვენს შესახებ ვინმემ რამე გაიგოს ,არ უნდა ჩვენს ცხოვრებაში  ვინმე სხვა შემოახედოს..

ერთი თვისება აქვს ,უცნაური:როგორი გაბრაზებულიც არ უნდა ვიყო და როგორ ძალიანაც არ უნდა ვჩხუბობდეთ,როგორც კი საწყალ სახეს მიიღებს და ოდნავ გამიღიმებს მაშინვე ვჩუმდები.ამას ამჩნევს და მერე იცინის ხოლმე საკუთარი შესაძლებლობებით კმაყოფილი.

იშვიათად იცინის,ხშირად არ ეცინება და როცა ეცინება თავს იკავებს,მაგრამ როცა გაიცინებს ,ვხვდები როგორ უხდება ბედნიერება,ვხვდები რომ ბედნიერი უნდა იყოს.

ძალიან ხშირად ვჩხუბობთ,ფაქტობრივად ჩვენი ურთიერთობა მთლიანად ჩხუბს გულისხმობს.მე ვიწვევ ხოლმე,მომწონს როგორ ბრაზდება,როგორ ჩხუბობს,როგორ იბუტება.მომწონს მისი სახე და ხმა ჩხუბის დროს.მომწონს მისი შემორიგების პროცესი,რომელიც დამიჯერეთ,დიდ პროცედურებთან და დროსთან არის დაკავშირებული. თუ გაბრაზდა მართლა ბრაზდება და იხშობს საკუთარ თავში ყველანაირ გრძნობას და სანამ ბოლომდე არ ამოწურავს ჩემში არსებულ ადამიანურ რესურსებს,მანამდე არ მირიგდება.

არის ხოლმე შემთხვევები იღლება ჩხუბით და თავს მხარზე მადებს,ამოისუნთქავს და იქ ვხვდები,რომ ყველაფერი კარგად არის.

მისი გაჩუმების მეთოდიც ვიპოვე: შუბლზე ვკოცნი ,იღიმის და ჩუმდება .

არ მოსწონს როცა მის მიმართ სიყვარულის გამოვხატავ ან ვეუბნები რომ მიყვარს. არ მინდა გაბანალურდეს ჩვენი ურთიერთობაო ,მეუბნება.

როცა სახლამდე ვაცილებ და ვეხუტები,ვგრძნობ ყველა მის არნათქვამ სიტყვას .ისე მიყურებს ხოლმე,მგონია მემშვიდობება და ბოლოჯერ ვხედავ როგორ მიდის.არ მიკვირს,ჩვენგან ხომ ყველაფერია მოსალოდნელი.

მომავალზე არასდროს მელაპარაკება,არც ხვალინდელ დღეზე დასცდება სიტყვა,არაფერი არ ვიციო ,ამბობს…

უცნაური ხასიათი აქვს: ხან ძალიან  ბედნიერია,ხან ძალიან უბედური და ეს გრძნობები მასში ყოველ ნახევარ საათში ენაცვლებიან ერთმანეთს. რაზეც მგონია ,რომ უნდა მისაყვედუროს იმაზე ხმას არ იღებს ,სამაგიეროდ ისეთ რამეზე გაგიჟდება ხოლმე პირი მრჩება ღია.

უცნაური გოგოა,არ ვიცი ვინმე ბოლომდე იცნობს თუ არა და ამას ხშირად ვეუბნები,მაგრამ მგონია ,რომ ერთ-ერთი იმ ადამიანთაგანი ვარ ,ვინც ყველაზე კარგად იცნობს .ვიცი რას ნიშნავს მისი გამოხედვა,ჩაცინება,თავის გაქნევა,ამოსუნთქვა,თვალების გადატრიალება,წარბის აწევა . ვიცი რას გულისხმობს როცა ამბობს სიტყვებს : არ ვიცი,ვნახოთ , არამგონია და ა.შ. მიყვარხარზე ხშირად, არ მიყვარხარს ამბობს და მე ესეც ვიცი რას ნიშნავს.

გულქვა და უემოციო ჩანს, ხან მეც მგონია ,რომ არაფერს არ გრძნობს და მართლა ყველაფერი ფეხებზე კიდია საკუთარი თავის გარდა ,ჩვენი ურთიერთობის თამადობით .სინამდვილეში ,ყველაზე ემოციური გოგოა თუ ვინმე მინახავს.ამ გოგოს ყველაზე კარგად შეუძლია სიყვარული,რომელსაც არ გამოხატავს.

მიყვარს როგორ ეწევა სიგარეტს.არასდროს არ მომწონდა მწეველი გოგო,მაგრამ ეს რომ ეწევა მსიამოვნებს,მომწონს… ყველა მოძრაობას თავისებურად აკეთებს და როცა ვხედავ მის სახეს კვამლში გახვეულს,მგონია რომ  ეს კვამლი მისი ფიქრებია რომლის შესახებაც მე არაფერი ვიცი .

საკუთარ პრობლემებზე და გრძნობებზე არასდროს მელაპარაკება,მაშინაც კი როცა ვატყობ რომ ცუდად არის.წუწუნს სისუსტედ მიიჩნევს და მისი ცხოვრების მთავარი ამოცანაა ბოლომდე შეინარჩუნოს ძლიერი ადამიანის სახელი.

ერთხელ ტელეფონზე ლაპარაკის დროს,მივხვდი რომ ცრემლებს ყლაპავდა .სულ მაინტერესებდა როგორ ტიროდა,ან ტიროდა თუ არა საერთოდ.დღემდე მახსოვს ის ხმა.ეს იყო იმ გოგოს ხმა,რომელიც წელიწადში მხოლოდ ერთხელ ტირის და ამის გამოც საყვედურობს საკუთარ თავს .

ფანჯრის რაფაზე ჯდომა და კითხვა უყვარს.როცა კითხულობს,მინიმუმ სამჯერ უნდა დაუყვირო,რომ  ყურადღება მოგაქციოს,გამოფხიზლდეს. კითხვის და წერის დროს ეთიშება გარე სამყაროს ,მათ შორის მეც,ბიჭს რომელსაც ბავშვობიდან მიყვარს.

ვიხსენებ ხოლმე მის პატარაობას,მაშინ სხვანაირი იყო. არ ჰქონდა ცხოვრება დამუღამებული და უფრო ლაღი იყო,ხშირად იცინოდა,ხუმრობდა,იმას ამბობდა რასაც ფიქრობდა.

დრო ცვლის ადამიანებს,ცხოვრებაც …

მაგრამ მიხარია,რომ არის გრძნობა,რომელსაც წლები ვერ ერევა .

ვფიქრობ ხოლმე, რა იქნებოდა ეს გოგო რომ არ გამეცნო,არ შემყვარებოდა. ალბათ უფრო მშვიდად და ადვილად ვიცხოვრებდი .

დღემდე არ ვიცი ასე ძალიან რატომ მიყვარს,მაგრამ ფაქტია,მისი გადაყვარება არ გამომდის და ეს იცის მან.

იცის და ჩვენთვის მთავარი ესაა:ვიცოდეთ ,რომ ერთმანეთი გვიყვარს .სხვა ყველაფერი სისულელეა.

10170690_829293913834985_3971826110077933792_n

 

 

 

მნიშვნელოვანი ადამიანები

ცხოვრება მომენტებისგან შედგება.

იმ მომენტებისგან ,რომლებიც თვალწინ გვიდგება ხოლმე ,ისევე რეალურად,როგორც ეს წლების წინ იყო და გვეღიმება.

არსებობს ცხოვრებაში მნიშვნელოვანი მომენტები,რომლებიც მხოლოდ ერთხელ მოდის და მეორედ აღარ განმეორდება .სწორედ ამ დროს გვჭირდება ჩვენი საყვარელი ადამიანების ჩვენთან ახლოს ყოფნა .

მარიამი 12 წლის წინ გავიცანი,სკოლაში.როგორც ყველა პატარა გოგო,ჩვენც ვოცნებობდით გაზრდაზე,სტუდენტობაზე,სკოლის დამთავრებაზე და ათას რამეზე. მაშინ,გვეგონა რომ ძალიან შორს იყო ჩვენი გაზრდის ამბავი .

დღეს პირველი ლექცია მქონდა.უნივერსიტეტიდან გამოვედი და გარეთ დამხდა.ამაზეც ვოცნებობდით : გვებოდიალა როგორც სტუდენდებს .დავდიოდით და ვიხსენებდით ორ პატარა გოგოს,რომლებიც გაზრდაზე ოცნებობდენ . სწრაფად გადის დრო. იმდენად სწრაფად,რომ ხანდახან მიჭირს ფეხი ავუწყო .

ხოდა

ბევრჯერ მითქვამს და ყოველ წამს ვრწმუნდები იმაში,რომ სიტყვები არაფერია თუ ადამიანმა საქციელით არ დაგიმტკიცა ის,რომ უყვარხარ… ის,რომ ჭირდები .

ცხოვრების მნიშვნელოვანი მომენტები თუ მნიშვნელოვანი ადამიანების გარეშე გაიარე,მერე უკვე სულ ერთია… არის პერიოდები,როდესაც უბრალოდ გჭირდებიან  შენთან ახლოს ზუსტად ისეთები,როგორებიც არიან,ნაკლებით თუ უარყოფითებით გაჟღენთილები .

და თუ გადალახე ეს პერიოდები მათ გარეშე,მერე გინდა  თუ არ გინდა,კარგავენ მნიშვნელობას,ნელ-ნელა ფერმკრთალდებიან და საბოლოოდ ტკივილის გარეშე ქრებიან… სამწუხაროდ…

მართალი იყო ოტია:”მოუსმინე,მოუსმინე,მაგრამ მანამდე არ დაიჯერო,სანამ არ დაგიმტკიცებს”

14202637_1004694426294932_3933950308269533435_n

 

 

სტუდენტი!

პირველი პოსტი უკვე სტუდენტის სახელით!

ცხელი სასწავლო წლის,სირბილის,შიმშილის,უძილობის და სრული ორომტრიალის შემდეგ მოგესალმებათ საქართველოს უნივერსიტეტის პირველ კურსელი,ალასანიას ფილოლოგიის ფაკულტეტის ბედნიერი და კმაყოფილი სტუდენტი!

ამდენი არეულობის შემდეგ ისე დალაგდა ჩემი ცხოვრება ,უკვე მეშინია, რამე ცუდს ხომ არ მიმზადებს ბედი:სტუდენტი გავხდი, ორ დღეში ატესტატსაც მომიბრძანებენ სახლში და ვცხოვრობ სრულ იდელეაში.

ზაფხული მქონდა სასწაულად კარგი,ზუსტად ისეთი როგორიც აწ უკვე ყოფილ აბიტურიენტს შეეფერებოდა. გემრიელად დავისვენე, მთელი წელი გამყვება დასვენებული ადამიანის შეგრძნებები .

შემოდგომამ დაგვიკაკუნა კარზე, გემრიელად აგრილდა უკვე, ცხოვრებაში პირველად მომენატრა ზამთარი,სიცივე, გაყინული ქუჩიდან თბილ სახლში შესვლა და ბევრი თბილი ტანსაცმელი .ოქროსფერი შემოდგომაც ძალიან მიხარია და ზოგადად, ყველაფერი ძალიან მახარებს ! ალბათ ეს ახლად დაბადებული სტუდენტის სინდრომია (იმედია 4 წელი გამყვება ეს შეგრძნებები ) .

ძალიან ბევრი გეგმა მაქვს,ასეთი მოტივირებული არასდროს ვყოფილვარ .ერთი სული მაქვს სწავლა და მუშაობა დავიწყო,დავიღალე უკვე დასვენებით და მინდა ავმოქმედდე.

გული მიგრძნობს კარგი წელი იქნება,განწყობა მაქვს სასწაული და მჯერა,ყველაფერი მაგრად იქნება .

რაც შეეხება ბლოგს,ჩათვალეთ რომ მარიმგა დაბრუნდა!

ნაყოფიერ წელიწადს გისურვებთ ყველას !❤

534122_454058981337096_2114659600_n

Done …

ბოლოს როდის წამოვწექი ლეპტოპთან ერთად ასე ტკბილად და უდარდელად არ მახსოვს .დღეს ბოლო გამოცდა ვწერე, ესეც ჩვენი ეროვნულები.

ჩვევაში გადამსვლია მეცადინეობა და არაადამიანური რეჟიმი,მთელი დღეა ვცქმუტავ,საქმეს ვეძებ. დასვენება მჭირდება ისე,როგორც არასდროს,ხვალ გავქრები თბილისიდან,წავიღებ წიგნებს ,ფილმებს და მოვეშვები.

ბევრი რამის დაწერა მინდა,მაგრამ ჯერ უნდა დავისვენო,ამის ნერვებიც აღარ მაქვს .

ეროვნულების პასუხები აღარც მაინტერესებს ისე დავისტრესე ჯერ საატესტატო გამოცდებზე,მერე ეროვნულებზე. ვეღარ ვნერვიულობ,იმედია ყველაფერი კარგად იქნება.

წესით და რიგით სექტემბრიდან საინტერესო ცხოვრება უნდა დაიწყოს,დასვენებულიც ვიქნები და ბევრი ახალი და საინტერესო საქმეც მექნება .

გადავიკითხე პოსტი და წერაც დამვიწყებია ).

ძალიან მალე დავაბრუნებ აქ იმ სიტუაციას რაც ეს წლები იყო.

მანამდე კი სასიამოვნო და ნაყოფიერ დასვენებას გისურვებთ თქვენც და საკუთარ თავსაც .

სიყვარულით მარიმგა❤

1469841_164267470450586_601691166_n

No title

სასაცილოა,სწავლის გადამკიდე ფაქტობრივად მთელი წელი ვერაფრის დაწერა ვერ მოვახერხე და გამოცდის დღეებში გავხსენი პოსტის ფანჯარა …

სრული სიგიჟეა სწავლა და გამოცდები,უკვე არაადეკვატური და შეურაცხადი ვარ .. იმის მაგივრად,რომ მოტივაცია ამმაღლებოდა და ბოლო დღეებში უფრო მეტი მემეცადინა ,მინუსებში მაქვს უკვე განწყობაც,ხალისიც და მოტივაციაც . უბრალოდ მინდა მალე მორჩეს ეს ორომტრიალი და თბილისიდან გავიქცე .მთელი წელი იმას ვაკეთებ რაც არ მინდა,მაგრამ ვალდებული ვარ . წიგნის კითხვა ,მშვიდად ყავის დალევა,წამოწოლა,ფილმების ყურება და უსაქმურობა მომენატრა კი არა,საშინლად მჭირდება . იმედი მაქვს დამიფასდება მაინც.

უკვე აღარც შედეგები მაინტერესებს და არც ის,რა  როგორ დავწერე.უბრალოდ მინდა მორჩეს და გათავდეს ეს საგიჟეთი.მე არ ვიცი რა იყო აბიტურიენტობა ბებიაჩემის დროს,თუმცა,ჩემი აბიტურიენტობა ნამდვილად არ არის ის წელი,რომელიც მერე უნდა მომენატროს. სწავლასაც ზღვარი აქვს . ბოლო პოზიტივი ის არის,რომ იმედია დამიფასდება ის რაც ერთი წელი ვაკეთე …

ძალიან მომენატრა წერა,ახლაც ენა გადმოგდებული ძაღლივით ვუყურებ პოსტის ფანჯარას, ბევრი რამ მაქვს მოსაყოლი.სკოლა დავამთავრე,ატესტატი ავიღე,ბოლო ზარი და ბანკეტი მქონდა,მნიშვნელოვანი რაღაცები მოხდა და მინდა მოგიყვეთ. განათლების სისტემაზეც სიამოვნებით მოვყვები ერთ-ორ საინტერესო ამბავს,გეტყვით როგორ ტარდება  ესა თუ ის გამოცდა და ა.შ  : ) უბრალოდ ,ფიზიკურად დრო და ნერვები აღარ მყოფნის.

დიდი იმედი მაქვს ,რომ ეს ყველაფერი ძალიან მალე და რაც მთავარია მშვიდობით ჩაივლის,მეც დავისვენებ,დავწყნარდები და კვლავ დავბრუნდები. მანამდე კი წარმატებები მეც და თქვენც.

მუდამ თქვენი მარიმგა .

149862_554343177924817_736369300_n

”ცუდი ადამიანები”

8 წლის წინ,მაშინ,როდესაც პირველად შემიყვარდა ბიჭი,დედაჩემმა ისე,სხვათაშორის მითხრა,ფრთხილად იყავი,ყველა კარგი ადამიანი არ არისო. ეს იყო და ეს.ამის შემდეგ არასდროს გვილაპარაკია ამ თემაზე. მაშინ მახსოვს, ძალიან ცუდი რეაქცია მქონდა, არ ვიცი რა ვიგრძენი,მაგრამ აშკარად არ მესიამოვნა. იმ დღის შემდეგ ,ყოველთვის მახსენდება დედაჩემის ეს სიტყვები და მიუხედავად იმისა,რომ დიდი დრო გავიდა,ძალიან ნათლად მახსოვს ეს ყველაფერი .

მას შემდეგ ,ბევრმა წელმა და ადამიანმა გაიარა .ჩემი პირველი სიყვარული ცუდი ადამიანი ნამდვილად არ აღმოჩნდა ) …

არ ვიცი დედაჩემმა მხოლოდ ეს ერთი გადაკრული საუბარი რატომ მაკმარა ამ თემაზე.ალბათ იფიქრა ,რომ ერთხელ ნათქვამს გავიგებდი,ან მეთვითონ უნდა გამომეცადა რას ნიშნავს ”ცუდი ადამიანი” …

8 წელი გავიდა და დღემდე ვერ ვისწავლე,რომ მართლა არსებობენ ცუდი ადამიანები .

ერთი ცუდი ჩვევა მაქვს , ვერ ვიტან ადამიანების დაკარგვას.მშლის და შიგნიდან მანგრევს ჩემი ცხოვრებიდან ადამიანების წასვლა.მირჩევნია იყვნენ ისეთი ცუდები,არასწორები,ბოროტები,ოღონდ იყვნენ . და ეს ყველაფერი იქამდე მიდის,რომ თავისით მაინც მიდიან ხოლმე.

მივხვდი,რომ ამ ადამიანების წასვლა გარდაუვალია.არ აქვს მნიშვნელობა შენ გაუშვებ თუ არა,ისინი თავის დროზე ,ან უფრო ადრე მაინც წავლენ .

18 წლის ვარ . ჩემი და დედაჩემის საუბრის შემდეგ 8 წელი გავიდა.დღემდე ვერ გავითავისე,რომ არსებობენ  ცუდი ადამიანები და დღემდე ვერ ვხვდები რა უფრო მტკივნეულია,გაუშვა ისინი შენი ცხოვრებიდან შენივე ნებით თუ თვითონ აიბარგონ და წავიდნენ  )

484936_356726504442484_540346014_n